The Reality Tape

Το RT μετακομίζει

2005-02-06T11:54:00.000+02:00

Τα αποκαρδιωτικά νούμερα ιστοθέασης και τα συνακόλουθα μίζερα διαφημιστικά έσοδα φέρνουν μεγάλες αλλαγές στο RT - έχουμε και τη γκρίνια της Δήμητρας, που φημολογείται ότι ετοιμάζεται να αναλάβει το καλλιτεχνικό σταυρόλεξο στη Λάνγκερ Φούλιν. Η διεύθυνσις αναγκάστηκε να πάρει κεφάλια. Πρώτο θύμα της ανασυγκρότησης ήταν φυσικά ο counter. Δεύτερο ο art director. Τρίτο ο σπιτονοικοκύρης. Μετακόμισις φίλες και φίλοι! Σιάχτε τα μπουκμάρκ σας και σιάχτε τα μπλογκρόλ σας.

http://reality-tape.com

Το Μάρκετινγκ της Επανάστασης

2005-02-05T13:04:00.000+02:00

Criminal offenses can be broken down into two general categories -- malum in se and malum prohibitum: a malum in se offense is "naturally evil as adjudged by the sense of a civilized community," whereas a malum prohibitum offense is wrong only because a statute makes it so.

Ο πόλεμος για το μέλλον του ψηφιακού περιεχομένου δε θα κριθεί στα κοινοβούλια ή τα δικαστήρια, αλλά στη διαμόρφωση του περίφημου "λαϊκού περί δικαίου αισθήματος." Η τελευταία δράση του Downhill Battle - της ομάδας που μας έφερε το πολύ χρήσιμο blogtorrent - αποτελεί υπόδειγμα ψηφιακού ακτιβισμού, ακριβώς γιατί αναγνωρίζει την αξία του μάρκετινγκ των ιδεών. Άλλη μια μικρή νίκη για τον κύριο Larry Lessig. [Link]

Max

2005-02-05T05:48:00.000+02:00

Τον Ιούνιο του 1938, στο κατάμεστο Yankee Stadium της Νέας Υόρκης, στο πιο φορτισμένο πολιτικά αθλητικό γεγονός του περασμένου αιώνα, ο 24χρονος Αμερικανός παγκόσμιος πρωταθλητής Τζο Λούις δεν αντιμετώπιζε απλώς έναν θηριώδη Γερμανό. Αντιμετώπιζε το σύμβολο του αναδυόμενου τρόμου των Ναζί. Ή κάπως έτσι...

Ο θρυλικός πυγμάχος Μαξ Σμέλινγκ πέθανε προχτές στο Αμβούργο, σε ηλικία 99 ετών. Το καλύτερο obit, από το David Margolick στους σημερινούς NY Times.

Ο φόβος των συμβόλων

2005-02-04T11:20:00.000+02:00

Πάντα χαίρομαι όταν βλέπω ουσιαστικά βήματα για την αντιμετώπιση μεγάλων κοινωνικών προβλημάτων, όπως ο ρατσισμός και η ξενοφοβία. Η υστερία με τη σβάστικα, που ξεκίνησε με το ανδραγάθημα του πρίγκηπα Χάρι πριν δυο βδομάδες, βαδίζει σιγά σιγά προς τη λογική της κατάληξη - την ανοησία. Έχουμε κάνα άλλο κακό να ξορκίσουμε, τώρα που γυρίζει;

Προβληματικές Συγκρίσεις

2005-02-02T13:39:00.000+02:00

Όποτε ακούω κάποιον να επαναλαμβάνει το γνωστό αφορισμό "όποιος αγνοεί τα μαθήματα της ιστορίας είναι καταδικασμένος...", προετοιμάζομαι για ανακρίβειες και παρερμηνείες. Το παρακάτω ρεπορτάζ των NY Times, από την επομένη των εκλογών στο εμπόλεμο τότε Βιετνάμ (4/9/67), κυκλοφορεί σήμερα στο δίκτυο ακριβώς γιατί είναι κραυγαλέα deja vu. Η αναπόφευκτη όμως σύγκριση με τις προχτεσινές εκλογές στο Ιράκ περισσότερο μπερδεύει παρά διαφωτίζει. Γιατί ο Σιστάνι δεν είναι ο Thieu, ο Ζαρκάουι δεν είναι ο Χο Τσι Μινχ και ο πόλεμος στο Ιράκ έχει ελάχιστη σχέση μ' εκείνον του Βιετνάμ. Μην ξεχνάμε ότι και η εισβολή στο Ιράκ δικαιολογήθηκε με την πιο χιλιοφορεμένη των ιστορικών αναλογιών - το Μόναχο.

U.S. Encouraged by Vietnam Vote :
Officials Cite 83% Turnout Despite Vietcong Terror

by Peter Grose, Special to the New York Times (9/4/1967: p. 2)

WASHINGTON, Sept. 3-- United States officials were surprised and heartened today at the size of turnout in South Vietnam's presidential election despite a Vietcong terrorist campaign to disrupt the voting.

According to reports from Saigon, 83 per cent of the 5.85 million registered voters cast their ballots yesterday. Many of them risked reprisals threatened by the Vietcong.

The size of the popular vote and the inability of the Vietcong to destroy the election machinery were the two salient facts in a preliminary assessment of the nation election based on the incomplete returns reaching here.

Pending more detailed reports, neither the State Department nor the White House would comment on the balloting or the victory of the military candidates, Lieut. Gen. Nguyen Van Thieu, who was running for president, and Premier Nguyen Cao Ky, the candidate for vice president. A successful election has long been seen as the keystone in President Johnson's policy of encouraging the growth of constitutional processes in South Vietnam. The election was the culmination of a constitutional
development that began in January, 1966, to which President Johnson gave his personal commitment when he met Premier Ky and General Thieu, the chief of state, in Honolulu in February.

The purpose of the voting was to give legitimacy to the Saigon Government, which has been founded only on coups and power plays since November, 1963, when President Ngo Dinh Deim was overthrown by a military junta.

Few members of that junta are still around, most having been ousted or exiled in subsequent shifts of power.

Significance Not Diminished

The fact that the backing of the electorate has gone to the generals who have been ruling South Vietnam for the last two years does not, in the Administration's view, diminish the significance of the constitutional step that has been taken.

The hope here is that the new government will be able to maneuver with a confidence and legitimacy long lacking in South Vietnamese politics. That hope could have been dashed either by a small turnout, indicating widespread scorn or a lack of interest in constitutional development, or by the Vietcong's disruption of the balloting.

American officials had hoped for an 80 per cent turnout. That was the figure in the election in September for the Constituent Assembly. Seventy-eight per cent of the registered voters went to the polls in elections for local officials last spring.

Before the results of the presidential election started to come in, the American officials warned that the turnout might be less than 80 per cent because the polling place would be open for two or three hours less than in the election a year ago. The turnout of 83 per cent was a welcome surprise. The turnout in the 1964 United States Presidential election was 62 per cent.

Captured documents and interrogations indicated in the last week a serious concern among Vietcong leaders that a major effort would be required to render the election meaningless. This effort has not succeeded, judging from the reports from Saigon.

[Συνέχεια]

Βιντεοδρόμιο

2005-02-01T11:37:00.000+02:00

Ειδεχθές έγκλημα στο ψηφιακό pastoral της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου! Η δράστις συνελήφθη και η υπόθεση έχει ήδη πάρει το δρόμο της δικαιοσύνης. Κι όλα αυτά, ένα μόλις μήνα μετά από αυτό το παρ'ολίγο έγκλημα, το οποίο απετράπη κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή χάρη στην έγκαιρη επέμβαση ψηφιακών αστυνομικών.

The Internet Pastoral

2005-02-01T11:00:00.000+02:00

(pastoral: ο της υπαίθρου, ο βουκολικός)

Είναι πρώην στιχουργός των Grateful Dead, χοντρός μουσάτος, ντιλετάντης κτηνοτρόφος από το Wyoming, πρώην Ρεπουμπλικάνος. Ένας λόγος να πιστεύω ότι η "κόκκινη Αμερική" που έχω ερωτευτεί - απ'τα γραπτά του Whitman και του Twain, του Kerouac, του Neil Gaiman και τις ταινίες των Κοέν - ίσως και να μην είναι μυθικός τόπος. Περισσότερο απ'όλα όμως ο John Perry Barlow αντιπροσωπεύει για μένα το "βουκολικό" παρελθόν του Ίντερνετ - την εποχή των κυβερνοναυτών και του WELL, του Neuromancer και του "χάκερ κι αστυνόμοι." Aυτά τα μικρά 60s των αρχών της περασμένης δεκαετίας, για τα οποία ο Ντίλαν θα μπορούσε να είχε γράψει "and but for the sky there are no fences facin'."

Παιδιά των αυθεντικών 60s, ο Barlow και οι φίλοι του (ανάμεσα στους οποίους ο ιδρυτής της Lotus, Mitch Kapor και ο αρχετυπικός χάκερ Steve Wozniak) είδαν τότε στο Δίκτυο την προοπτική μιας λειτουργικής αναρχίας, ενός οικοσυστήματος που θα εξελισσόταν οργανικά, απαλλαγμένο από τις κουρασμένες δομές και τους περιορισμούς του πραγματικού κόσμου. Ήταν ένας ενδιαφέρων ιδεολογικός αχταρμάς αυτό το όνειρο με τα πολλά ονόματα. Συμπυκνώνε τον αντικονφορμισμό της εφηβείας τους, τη γλώσσα των υπερβατικών εμπειριών, το πάθος για το (τεχνολογικά) καινούριο, τον ιδεαλισμό της αγοράς και τη μυθολογία της Άγριας Δύσης. Όχημά του το EFF - μια ΜΚΟ ταχείας δικαστικής επέμβασης για την προάσπιση των "θεμελιωδών δικαιωμάτων του κυβερνοχώρου." (Αντιγράφω από το μανιφέστο, που συνέταξε το '96, με το χαρακτηριστικό του οίστρο ο κτηνοτρόφος-ποιητής)

Πριν λίγες μέρες έμαθα ότι ο Barlow έχει blog - δεν αμφέβαλλα ότι θα ήταν ένα από τα πιο καλογραμμένα σε όλο το Δίκτυο. Δύο μόνο κείμενά του αρκούσαν για να με βάλουν στο ρομαντικό τριπάκι. Κάπως έτσι έφτασα στο ψηφιακό σπίτι ενός τεχνο-ιδεαλιστή νεότερης κοπής - από αυτούς που αφήνουν στην άκρη τα υπερβατικά οράματα της ανατολής και προτιμούν να ονειρεύονται σε γλώσσα μηχανής.

Παιδί της "κόκκινης Αμερικής" κι αυτός (γεννημένος στη Ν. Ντακότα), ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Larry Lessig έγινε γνωστός στα τέλη των 90s - για ένα σωστό κι ένα λάθος λόγο. Ο λάθος ήταν η σύντομη εμπλοκή του στη δίκη της Microsoft. Ο σωστός ήταν η συγγραφική του δουλειά.

Το Code and Other Laws of Cyberspace ήταν ένα καμπανάκι κινδύνου για τις ποιοτικές αλλαγές που φέρνει ο κόσμος των bits. Ξεκινώντας από το προβοκατόρικο επιχείρημα του τίτλου, παρουσίαζε τους τρόπους με τους οποίους οι κλειδαριές του κώδικα θα μπορούσαν να ανατρέψουν τις ισορροπίες στο οικοσύστημα της πνευματικής παραγωγής, συγκεντρώνοντας την στους καταλόγους 3-4 μεγάλων εταιριών-διανομέων και αποψιλώνοντας το ζωογόνο public domain. Ο παθιασμένος πεσιμιστής Lessig κοίταζε πέρα από το pastoral κι έβλεπε μια κλειδωμένη βιβλιοθήκη.

Άφησε την ακαδημαϊκή ηρεμία του Χάρβαρντ το '99, για να μεταφέρει το πρότζεκτ του στο κέντρο της δράσης, το Silicon Valley. Χτίζοντας πάνω στην ιδέα του "Code" και ποντάροντας στην αναδυόμενη μόδα του ανοικτού κώδικα, ίδρυσε το Creative Commons - ένα εναλλακτικό σύστημα διαχείρισης πνευματικής ιδιοκτησίας. Σύντομα αναδείχθηκε σε καθοδηγητή του free culture movement και σε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες ακαδημαϊκές φωνές του παγκόσμιου geekdom. Το κύρηγμα του άγγιξε πολύ κόσμο, όχι όμως και το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, όπου το 2002 έχασε την "υπόθεση της ζωής" του - και μαζί την ευκαιρία να φέρει το Μίκυ Μάους στο public domain. Για ανθρώπους σαν το Lessig όμως, όσο πιο γερό έιναι το χαστούκι, τόσο μεγαλύτερο είναι και το πάθος με το οποίο επιστρέφουν στο σκοπό. Ξέρει ότι δεν είναι ούτε ιδιαίτερα χαρισματικός, ούτε αρκετά έμπειρος στρατηγός (σύχνα γκρεμίζει γέφυρες που θα 'πρεπε να χτίζει), μα ο ενθουσιασμός με τον οποίο συνεχίζει να ρεμιξάρει το ατελές όραμά του είναι ανεξάντλητος - και ελαφρώς μεταδοτικός.

Διαβάστε ας πούμε τις εντυπώσεις του από το πρόσφατο ταξίδι στο Αντι-Νταβός του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ - ο ενθουσιασμός του τινέιτζερ που μόλις έχει επιστρέψει από το πρώτο του φεστιβάλ. Όχι ότι ήταν ασήμαντη η σύναξη στο Πόρτο Αλέγκρε. Ήταν εκεί κι ο Barlow, ήταν εκεί ο σπουδαίος Manuel Castells, ήταν εκεί κι ο Gilberto Gil - υπουργός πολιτισμού πλέον στην κυβέρνηση Lula και θιασώτης του CC. Και βέβαια ήταν εκεί ένα σωρό ονειροπόλοι CCommonistas, που ζούσαν τη δική τους ουτοπία: gigaflops υπολογιστικής ισχύος στιβαγμένα μέσα σε σκηνές, καλώδια στο χώμα, μουσικές και μπόλικη πνευματική φασαρία - η κουλτούρα του ρεμίξ στο δικό της συναινετικό pastoral, το "Γούντστοκ χωρίς τη λάσπη," η κακοφωνία της Δημοκρατίας και άλλες ωραίες υπερβολές. Μια γερή, γερή τζούρα ιδεαλισμού, που μπορεί να σε συγκινήσει, μπορεί να σε εκνευρίσει, αλλά δε μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο.

(Ενόσω συνέτασσα αυτό το σεντόνι, η νέα brand manager του Reality Tape και ζωντανό googlebot, Michiyo Yamashita, με ενημέρωσε ότι είχαμε "good press" πίσω στην πατρίδα - την πίστεψα όταν το διάβασα και στης eve. Ο Νίκος Δήμου - απ' τους πρώτους ταξιδιώτες του δικού μας, πιο σεμνού ιντερνετικού pastoral - μοιάζει σε πολλά με τους πρωταγωνιστές αυτού του post. Δεν είναι πάντα στη "σωστή" όχθη της ιστορίας - η ομάδα τους συχνότερα χάνει παρά κερδίζει. Δηλώνουν πεσιμιστές, αλλά ακτινοβολούν ενθουσιασμό. Κι όσο μεγαλώνουν, τόσο πιο νέοι φαίνονται. Gratias tibi ago, sextus!)
[Συνέχεια]

Ένα βήμα πίσω, σύντροφε Σεργκέι

2005-01-31T13:30:00.000+02:00

Τα πιο "καυτά" brands του 2004, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ετήσιας δημοσκόπησης του Brandchannel:

1. Apple
2. Google
3. IKEA
4. Starbucks
5. Al Jazeera (!)

Η Μπλου απ'τη Μοσούλη

2005-01-30T15:42:00.000+02:00

Ο Jeff Jarvis φωτογραφίζει την Ιρακινή μπλογκόσφαιρα, ανήμερα των εκλογών.

Εκπέμπει από τα παλιά Μπααθικά Ίντερνετ καφέ, που σιγά σιγά ξαναστήνονται - χωρίς φίλτρα. Διεκδικεί και αυτοσαρκάζεται. Είναι πιο πολύχρωμη από τη θάλασσα των πορτοκαλί μπλόγκερς του Κιέβου που γνωρίσαμε τον περασμένο μήνα, αλλά και πολύ πιο δυσανάγνωστη.

Η 15χρονη hnk από τη Μοσούλη είναι πολύ μικρή για να ψηφίσει. Δε χολοσκάει. Πρώτο μέλημα είναι να φύγουν οι Αμερικανοί. Ο Khalid του πολυσυλλεκτικού iraqblogcount δε σκοπεύει να παίξει τη ζωή του κορώνα-γράμματα για να ανάψει το φυτίλι του εμφυλίου. Ο Zeyad θα είναι στο Αμμάν. Ο Husayn θα ψηφίσει κι ελπίζει να δει τον Αλάουι νικητή και το Ιράκ "κουζίνα δημοκρατίας" στη Μέση Ανατολή.

Δε ξέρω τι να σκεφτώ γι'αυτές τις εκλογές - και κυρίως για τους ανθρώπους που θα βουτήξουν σήμερα το δάχτυλο στο μελάνι. Είναι πιο εύκολο να σκεφτώ τις ευθύνες αυτών που κρατάν το μπουκάλι με το μελάνι.
[Συνέχεια]

Ο κοινωνικός χάρτης του σεξ

2005-01-29T10:42:00.000+02:00

Mια τεράστια μόδα των καιρών βρίσκει τσαχπίνικη εφαρμογή - δώσε βάση Orkut! Το κοινωνικό δίκτυο του σεξ σε λύκειο της Αμερικής, όπως το αποτύπωσε ερευνητής του OSU, καταρρίπτει όλους τους μύθους που στοίχειωσαν τα σχολικά μας χρόνια - και δείχνει πως κι εσύ ακόμα ο κακομοίρης που πήγες με μια μόνο κοπέλα όλα εκείνα τα χρόνια, μπορεί να έχεις μαζέψει τα ΣΜΝ άλλων σαράντα [γράφημα και κείμενο].

Κραυγαλέος βέβαια ο ρατσισμός κατά της σιωπηρής πλειοψηφίας των ασύνδετων σημείων. Τι διάολο, δεν έχουν μπλο και μπλου στα λύκεια της εσπερίας;

Πάει, πάει το καλοκαίρι, λίγο φως δεύτερο χέρι

2005-01-28T20:47:00.000+02:00

(απ' το σταχτί το μολσκιν του μετα-μετα και της ντεριβατίβας)

Αν το κόμεντ είναι νεύμα, το λινκ είναι αγκαλιά; Και το μονόπρακτον; Τι είναι το μονόπρακτον;

Ωραία γυάλιζε αυτό το φύλλο μετά τη νεροποντή. Ένα μικρό εβενμάν. Και μιρουάρ συρεάλ, λες κι έβρεχε Σμιρνόφ. Αν το στεγνώσει τώρα κάποιος με στατιστικά πακέτα και νέτγουορκ μάπινγκ και τάιμς νιου ρόμαν δωδεκάρια και το στείλει για δημοσίευση σε ζουρνάλ ανθρωπολογίας, ας κάνει τουλάχιστον ένα τρακμπάκ.

250 γρ. σάκχαρι ντεμεράρα

Νανόπουλος, ΕΣΕΤ και το "Αμερικανικό Θαύμα"

2005-01-25T02:13:00.000+02:00

Τό 'στειλε ο Κώστας Ψ. στη λίστα την καλή, απ' όπου και το προωθώ. Συνέντευξη του Δημήτρη Νανόπουλου για το ΕΣΕΤ και τα προβλήματα της έρευνας στην Ελλάδα. Με βρίσκει γενικά σύμφωνο αν και είμαι βέβαιος ότι πολλά σημεία επιδέχονται αντίλογο.

Ο Νανόπουλος κάνει π.χ. μια απλούστευση σε ότι αφορά το "Αμερικανικό θαύμα," το οποίο δε συνέβη ούτε χάρη στην ανοικτή κοινωνία των ΗΠΑ, ούτε χάρη σε κάποιους πεφωτισμένους πολιτευτές που αποφάσισαν να δώσουν έμφαση στη βασική έρευνα για την προώθηση της γνώσης και της ανταγωνιστικότητας στις αγορές επιστήμης-τεχνολογίας (σήμερα μάλιστα υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο περικοπών στη χρηματοδότηση βασικής έρευνας από το Ρεπουμπλικανικό Κονγκρέσο). Αντίθετα, ήταν πρώτα και κύρια αποτέλεσμα των εξωφρενικών στρατιωτικών δαπανών, που ξεκίνησαν αμέσως μετά το τέλος του Β' ΠΠ και εντατικοποιήθηκαν μετά την εκτόξευση του Σπούτνικ από τους Σοβιετικούς το '57. Η απαγγίστρωση απ'το Υπουργείο Άμυνας ξεκίνησε μετά τον Πόλεμο του Βιετνάμ και ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '80. Έχει σημασία η καλή γνώση του ιστορικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο εξελίχθηκε ένα μοντέλο που φιλοδοξείς να αντιγράψεις.
[Συνέχεια]

Fresh from the wires

2005-01-23T05:42:00.000+02:00

Ήθελα εδώ και κάμποσο καιρό να γράψω κάτι για την πτώση των μεγάλων bittorrent trackers και τις μεγάλες αλλαγές που έρχονται. Δεν επρόκαμα όμως και με πρόκαμαν οι - πολύ ενδιαφέρουσες - εξελίξεις. Κυκλοφόρησε χτες λοιπόν η πρώτη δημόσια beta του eXeem, του νέου, αποκεντρωμένου tracker app που ετοίμαζε εδώ και καιρό - και με άκρα μυστικότητα - η ομάδα του Suprnova. Κακό interface και πολλές διαφημίσεις, αλλά δουλεύει μια χαρά. Θα το βρείτε εδώ. [Windows only]

Σε άλλα νέα, σήμερα έκαναν την εμφάνισή τους στα μαγαζιά τα νέα προϊόντα της Apple - το mac mini και το ipod shuffle. Έχουν γραφτεί γι' αυτά τόσα πολλά τις τελευταίες μέρες, εδώ και αλλού [1, 2], που δεν περίμενα να εκπλαγώ στην πρώτη δια ζώσης επαφή μαζί τους. Eppure...!

Το mac mini είναι απίστευτα, αδιανόητα μικρό! Δε μπορούσα να το φανταστώ, βλέποντας τις φωτογραφίες. Έχει footprint μικρότερο από το μέσο mouse pad - και πολύ λέω - και βάρος πραγματικά αμελητέο. Και μια έκπληξη απ'την πλευρά του μαρκετινγκ: η πολύ low profile εμφάνιση του mini. Ούτε launch πάρτι τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, ούτε φάτσα κάρτα στη βιτρίνα του Apple Store (όπου κυριαρχούν ακόμη το μελανέρυθρο ipod των U2 και το νέο iMac).

Στο μεταξύ οι pundits εξακολουθούν να ψάχνουν το πορτάκι για το μυαλό του Jobs. Ο πολύς Bob Cringely για παράδειγμα βλέπει το mac mini ως όχημα επέκτασης του iTMS στον κόσμο της online διανομής HD video [link]. Δείτε κι αυτό το chart, με τίτλο Apple's Tipping Point: Macs for the Masses (ο Σάκης ειδικά θα το βρει πολύ ενδιαφέρον).
[Συνέχεια]

Χαλάντρι - Κλακσβίκη - Χαλάντρι (μέσω Βουνοθέας)

2005-01-22T00:32:00.000+02:00

Τα μάλα με συνεκίνησε η συνεισφορά του εξωτικού καμπινέ* λεκτικών εδωδίμων του αγαπητού Κουκουζελί στη διάσωση της πολιτιστικής κλερονομιάς του Μπορντόι. Κλείνω, γλυκιά μέθη της ιντερτεξτυαλιτέ, με μια παραπομπή στην παραπομπή (ιδέτε και τους υπέροχους χάρτες, γευτείτε και τις λοιπές νοστιμιές).

* Σχωράτε μου το στρατηγακισμό - πρόκεται περί γαλλικής λέξεως.

Μέγα Κερφύφλ στην Αθήνα του Βορρά

2005-01-20T08:23:00.000+02:00

(από το δαμασκηνί βιβλίο της γλωσσοπλαστικής)

Κάθε Πέμπτη απόγευμα βλέπω τα πιτσιρίκια του φροντιστηρίου αγγλικών της Χέλγκα Μπράουερ να αφισοκολλούν στην κεντρική πλατεία του Κλάκσβικ τη χυδαιότητα της εβδομάδος. Συνήθως πρόκειται περί λέξεων κακοήχων και γκροτέσκων, που μπορεί να απαντώνται στον αποδυτηριάκια ή τα εσεμές του Φέιμ Στόρι, αλλά δεν κάνουν για τα κείμενα της Δήμητρας. Αυτή τη βδομάδα όμως, ο οχετός της κυρίας Μπράουερ έβγαλε κάτι ενδιαφέρον. Δεν επιθυμώ τούτη την ώρα να εξηγήσω γιατί τα πιτσιρίκια αφισοκολλούν χυδαιότητες, ούτε γιατί η λέξη kerfuffle είναι χυδαιότης (αλλά μετά χαράς θα το κάνω στον αστερίσκο *).

Στα ελληνικά το kerfuffle μπορεί να μεταφραστεί ως "πατιρντί" ή "τζερτζελές." Η πρώτη εκδοχή αποκλείεται κατ' ευθείαν, αφού έχει χρησιμοποιηθεί από την Κατερίνα Σνάιντερ στο ερωτοδικείο, κατά τη διάρκεια ζωντανού μαλλιοτραβήγματος με μια από τις παλλακίδες της Μιχαλονάκου (θυμάστε πώς τις λέγανε;). Η δεύτερη έχει μια ομορφιά, αλλά δυστυχώς έχει μαγαριστεί ανεπανόρθωτα από τους νουβό ρις του εκσυγχρονισμού (το λένε και "τζέρτζελο"), σε σημείο που να μη μπορώ να τη χρησιμοποιήσω εκτός εισαγωγικών. Επειδή αναζητώ εδώ και καιρό μια λέξη με αυτό το νόημα, σκέφτηκα ότι θα ήτο ενδιαφέρον να ελληνοποιήσω το kerfuffle - αφού πρώτα βεβαίως βεβαίως το γαλλοποιήσω, γιατί ως σκωτζέζικη λέξη έχει κάποια βυλγκαριτέ. Δε θα μπορούσα ας πούμε να το πω "κερφούφουλο". Δεν είναι του ύφους μου σαν ήχος. Ούτε και "κερφύφιλη/ο", που παραπέμπει σε αφροδίσιο, ή εκπαιδευτική τηλοψία ημερών ΥΕΝΕΔ (Η Χαρά Τσακίρη και τα μιτοχόνδρια). Έτσι διατηρώ το γαλλικό φορμά και θα το πω κερφύφλ.

(*) Η αγγλική λέξη kerfuffle μοιάζει ηχητικά με μια λέξη που χρησιμοποιείται στη Φαρογιώτικη την καθομιλουμένη για να περιγράψει τα.. ας πούμε τα κόπρανα ζώου που δεν απαντάται στη μεσογειακή πανίδα. Θ' αναρωτιέστε φαντάζομαι γιατί να θέλει μια ευυπόληπτη εκπαιδευτικός να προκαλεί με τέτοιο τρόπο τη δημοσία αιδώ. Διαφήμισις φίλες μου και φίλοι! Θυμάστε εκείνη την ελεεινή καμπάνια κάποιου φροντιστηρίου των Αθηνών, που είχε γεμίσει τις στάσεις των λεωφορείων με κάτι βρωμόλογα σαν αυτά του κουκουζελί γιατί τάχαμου τραβούσαν την προσοχή των περαστικών και θα πήγαιναν να μάθουν τι σημαίνουν και στα ξένα;

Δεν ξέρω με ποιο καράβι (γιατί οι ηλίθιες ιδέες δεν ταξιδεύουν με αεροπλάνα κι επίσης γιατί "καράβι που αργεί σκατά θα φέρει") το εξτρίμ μάρκετινγκ του Στρατηγάκη έφτασε μέχρι τα κρυμένα λιμάνια του Βορείου Ατλαντικού - μα έφτασε. Να σας δώσω λίγο και το συμφραζόμενον, για να σας μπερδέψω:

Η νήσος Μπορντόι, στην οποία δεσπόζει η Κλακσβίκη ("Αθήνα του Βορρά" τη λένε, χωρίς συγκεκριμένο λόγο, "γιατί το Εδιμβούργο είναι στο Νότο"), απολαμβάνει κάποια σχετική αυτονομία. Αυτή κρατάει από τις ταραγμένες νύχτες του 1834, όταν Μπορντογιώτες αυτονομιστές κατέλαβαν το διοικητήριο στο Τορσάβεν, κλείδωσαν την επίσημη βασιλική μαιτρέσσα, Συνταγματάρχη Φρειδερίκη Ντάνεμαντ, στο μαγειρείο και ανασκολόπισαν σύμπασα την ακολουθία της και βέβαια τον αντιπαθή διοικητή. Όταν η βασιλική φρουρά κατάφερε, μετά από 2 μέρες να ανακαταλάβει το διοικητήριο, βρήκε τη Φρειδερίκη σε κατάσταση "έντονου σωματικού και ψυχικού ανουί" (όπως έγραψε ο γκαίη Γάλλος πολιτιστικός ακόλουθος). Μέσα στη βρώμα δηλαδή και σε κατάσταση παραληρήματος, αφού είχε καταναλώσει 2 κιλά χαλασμένη κουτσομούρα βαλτικής και πέντε λίτρα μπύρα. Δύο έφεδροι λιποθύμησαν από τη φριχτή αποφορά και εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες το επόμενο πρωινό. Μαζί τους ήπιε το μολύβι κι ένας δεκανέας, εξυπνάκιας, που είχε τη φαεινή ιδέα να στείλει να φέρουν εξορκιστή για τη Φρειδερίκη. Ο βασιλεύς της Δανιμαρκίας ήταν ξακουστός για πολλά πράγματα και το χιουμόρ του δεν ήταν ένα από αυτά.

Η ανταρσία και η σκληρή απάντηση της Κοπεγχάγης, που έπνιξε στο αίμα το χωριό των στασιαστών, άναψαν τη φλόγα της αυτοδιαθέσεως στους φιλήσυχους Φαρογιώτες και κυρίως στους ψαράδες του Μπορντόι. Ο συμβιβασμός των προυχόντων του Τορσάβν όμως... Ουχ κουράστηκα, και η ιστορία που ακολουθεί είναι στεγνή και αμπαχάριστη, σαν άρθρο του Ορέστη Κολοζώφ για τις αγροτικές κολλεχτίβες. Δε χαραμίζω τα δαχτυλάκια μου για δαύτηνα. Να τη βρείτε στο γκουγκλ.

Σχετική αυτονομία λοιπόν.... Η τοπική γερουσία απεφάσισε προ τριετίας - από αντίδραση στο ενδοτικό κατεστημένο του Τορσάβν, ίσως και για να πικάρει την άθλια αρχιτεκτόνισα και ψηλομύτα καθηγήτρια της δανικής Ινγκε Τόφτινγκ - να ορίσει την αγγλική (και όχι τη δανική της Μαργκρέτε) ως δεύτερη επίσημη γλώσσα της νήσου. Αμέσως άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια τα φροντιστήρια. Ο φιλοκυβερνητικός τύπος και ειδικότερα η φυλλάδα Λανγκερ Φούλιν εμ Κλάκσβικ έσπευσε να χαιρετήσει την απόφαση που θα έφερνε - τάχαμου - ξένες επενδύσεις, διθυράμβους στο επόμενο βιβλίο του Ανδριανόπουλου και τα ρέστα. Μέχρι και ψεύτικο εντιτόριαλ της Γουόλ Στριτ Τζέρναλ Γιούροπ κυκλοφόρησαν οι αθεόφοβοι, που μάλιστα κατονόμαζε το Μπορντόι ως εκκολαπτόμενο παράδεισο της τηλεματικής. Και το πήραν οι ψαράδες και το έδειχναν γεμάτοι καμάρι στους ξένους. Κάτι σαν εκείνο το γράμμα που κούναγε έξαλλος στο κανάλι του ο καημένος ο Λεβέντης πριν κάνα χρόνο και που δήθεν του είχαν στείλει Αμερικάνοι γερουσιασταί. Καταδίκαζαν λέει με ψήφισμά τους το εμπάργκο που έκαναν τα κανάλια των Μπομπολο-Κυριακο-Κοντομηνάδων στην Ένωση Κεντρώων και έκαναν λόγο για ανάγκη εκδημοκρατισμού της Ελλάδος με κάθε μέσο.

Τέλος πάντων, τελικά απεδείχθη ότι η "Τζέρναλ" είχε αγνοήσει κάποιες βοώσες και κράζουσες ελλείψεις σε θέματα υποδομών ("γίναν απολύσεις", μας καθησύχασε η Λανγκερ Φούλιν, διαβεβαιώνοντάς μας με άδολη σεμνοτυφία - που φοριέται και ως επαρχιωτική επίδειξη δεοντολογίας - ότι δεν ανήκει στον ίδιο όμιλο με τη Τζέρναλ). Η προσπάθεια δεν ευωδόθηκε κι έτσι η φράση "δε θα γίνουμε Φερόες" δε βγήκε ποτέ από το στόμα του Σημίτη. Σύντομα το σχετικό κερφύφλ (ιδέ κυρίως κείμενο για επεξήγηση του όρου) ξεχάστηκε, αλλά τα φροντιστήρια έμειναν.

(Χαίρομαι που διαβάσατε και τον αστερίσκο μου και βέβαια τώρα θ' αναρωτιέστε, έκθαμβοι: ποιός ο αστερίσκος και ποιό το έργον; Δήμητρα μεταμοντέρνα ~~οτέρ~~ ~~οτρίς~~ ότερ εσύ!)
[Συνέχεια]

Montage of a Dream Deferred

2005-01-17T23:59:00.000+02:00

Όπως κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, έτσι και σήμερα η γη της ελευθερίας και της ευκαιρίας παίρνει ένα long weekend για να θυμηθεί τα έργα και τις ημέρες του Martin Luther King Jr. Κάνοντας μια βόλτα στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σήμερα το πρωί, το βλέμμα μου σταμάτησε πάνω σ'ένα μικρό βιβλιαράκι, που σα να είχε την τιμητική του στις προθήκες. Ήταν μια συλλογή ποιημάτων του Langston Hughes - μεγάλη μορφή της αποκαλούμενης Αναγέννησης του Χάρλεμ, τη δεκαετία του '20. Ξεφυλλίζοντας τη μικρή συλλογή παρατήρησα ότι, στο πνεύμα της ημέρας, ξεχειλίζει αισιοδοξία - ο κόσμος όλος, λευκοί, μαύροι, κίτρινοι, μια μεγάλη αγκαλιά. Ίσως γιατί λείπει το πιο απελπισμένο, όμορφο και προφητικό έργο του:

What happens to a dream deferred?

Does it dry up
like a raisin in the sun?
Or fester like a sore--
And then run?
Does it stink like rotten meat?
Or crust and sugar over--
like a syrupy sweet?

Maybe it just sags
like a heavy load.

Or does it explode?

Όταν ο Hughes πέθανε, ένα περίπου χρόνο πριν τη δολοφονία του King στο Memphis, το όνειρο είχε ήδη εκραγεί.

Google-isms (III)

2005-01-15T11:06:00.000+02:00

Το Άλεφ είπατε; [link]

a mini for me

2005-01-13T22:19:00.000+02:00

Ο καλύτερος αντίλογος στα περί παρακμής της θρησκείας είναι βέβαια το Macworld Expo, που γίνεται αυτές τις μέρες στο San Francisco. Χιλιάδες τεχνοπαγανιστές συρρέουν καθημερινά στο Moscone Center για να θαυμάσουν από κοντά τα νέα εργαλεία της πίστης: το πέρα από κάθε προσδοκία πανέμορφο mac mini (ήρθε η ώρα της εξιλέωσης για όλους εμάς που χάσαμε τον κύβο) και το ipod shuffle, που σπινάρει υπέροχα την έλλειψη βασικών features ("Enjoy uncertainty").

Η παρακμή της θρησκείας στην Αμερική;

2005-01-13T21:32:00.000+02:00

... από την άλλη όμως, δεν μπορώ να καταλάβω - εγώ τουλάχιστον - πώς μπορεί να είναι Πρόεδρος κάποιος που δεν έχει προσωπική σχέση με τον Κύριο. [Τζ. Μπους, συνέντευξη στους Washington Times, 11/1/05]

Ανεπαρκείς λοιπόν οι ντεϊστές Franklin, Washington, Madison, Jefferson. Εντάξει, δεν τρίζουν ακριβώς τα κόκαλα του καλού χριστιανού Τοκβίλ και η χώρα αυτή έχει ακούσει θρησκευτικές κορώνες ακόμα και από πεφωτισμένους ηγέτες σαν τον John Quincy Adams και το Lincoln. Μέχρι κι ο FDR είχε προσπαθήσει να "πουλήσει" στον Αμερικανικό λαό τον Β΄ΠΠ ως θρησκευτική αναγκαιότητα. Όμως ατάκα σαν κι αυτή τη χτεσινή του Πρόεδρα (και μάλιστα σε καιρό πολιτικής ειρήνης!) αμφιβάλλω αν θα βρει ποτέ κανείς στα χρονικά του Λευκού Οίκου. Έστω και σε επίπεδο ρητορικής, είναι μάλλον ανησυχητική - όχι μόνο για το χαρακτήρα της αμερικανικής δημοκρατίας, αλλά και για την ίδια τη θρησκεία.

Ο Τοκβίλ απέδιδε τη μεγάλη απήχηση της θρησκείας στην Αμερική στον πλήρη διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας και στην ξεκάθαρη επιθυμία των θρησκευτικών ηγετών να κρατούν απόσταση ασφαλείας από τα πολιτικά πράγματα. Η Εκκλησία δεν είχε ανάγκη το Κράτος και τα ωφέλη από μια στενότερη σχέση μαζί του θα μπορούσαν να είναι μόνο παροδικά.

Εδώ και κάποια χρόνια όμως - και ειδικότερα την τελευταία δεκαετία - η θρησκεία όχι μόνο έχει πολιτικοποιηθεί, αλλά και έχει προσδεθεί ανοικτά στο άρμα συγκεκριμένου κόμματος (κάποιοι μέσα στο κόμμα αυτό θα μιλούσαν και για hostile takeover, αν ήταν λιγότερο φιλόδοξοι). Σήμερα ο Λευκός Οίκος χρηματοδοτεί θρησκευτικές οργανώσεις, ο κλήρος ευλογεί ή αποδοκιμάζει υποψήφιους Προέδρους κ.ο.κ. Δεν ξέρω αν αυτή η πολιτικοποίηση θα φέρει την παρακμή της θρησκείας στην Αμερική, ή αν είναι σύμπτωμα μιας παρακμής που έχει ξεκινήσει προ πολλού και απλά καμουφλάρεται από τις πρόσφατες επιδείξεις εκλογικής πυγμής.
[Συνέχεια]

Δέκα Χρόνια Μετά

2005-01-10T21:49:00.000+02:00

Ο Ρίτσαρντ Κλαρκ, τσάρος της αμερικανικής αντιτρομοκρατίας από το 1992 μέχρι το 2003, έγινε (liberal) media celebrity μετά την έκδοση του Against All Enemies πριν από ένα περίπου χρόνο. Το βιβλίο, πραγματικός κόλαφος για το Λευκό Οίκο και τα λάθη της διοίκησης Μπους πριν αλλά και μετά το μοιραίο χτύπημα στους δίδυμους πύργους, ήταν ανάμεσα στα ευπώλητα σε μια χρονιά εκλογών. Σήμερα ο Κλαρκ επιστρέφει με μια φανταστική ιστορία - καζαμία της επερχόμενης 6ετίας, που δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του Atlantic Monthly.

Σε διάλεξή του στο Kennedy School of Government του Harvard, στις 11 Σεπτεμβρίου 2011, ο καθηγητής Roger McBride κάνει μια αναδρομή στη δεκάχρονη ιστορία του Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας. (Όσοι ξέρετε το νικητή του χτεσινού ντέρμπι, μπορείτε να διαβάσετε το πλήρες κείμενο εδώ. =)

Κατά σατανική σύμπτωση, η δημοσίευση της ιστορίας του Κλαρκ συνέπεσε με τη χτεσινή τηλεοπτική πρεμιέρα της 4ης σεζόν του "24" - του οποίου οι δημιουργοί αποφάσισαν φέτος να βάλουν στην άκρη την πολιτική ορθότητα και να φέρουν το Jack Bauer αντιμέτωπο με φανατικούς Ισλαμιστές και - τι έκπληξη! - την ανικανότητα της δικής του κυβέρνησης.

Last.fm

2005-01-09T21:12:00.000+02:00

Χτες ξενύχτησα παίζοντας με το last.fm και το αδερφάκι του, το Audioscrobbler. Social networking, music sharing και έξυπνο web radio (και στο μέλλον έξυπνο ιντερνετικό δισκάδικο;) σε συσκευασία του ενός, ή απλά ένα εργαλείο για να ανακαλύπτεις νέες μουσικές. Θέλει ακόμα πολλή δουλειά, αλλά είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες εδώ και κάμποσο καιρό. [Θέλει broadband]

Google-isms (II)

2005-01-09T02:33:00.000+02:00

Αν ήμουν ο Brin ή ο Page, θα είχα προ πολλού ανακυρήξει το Μπόρχες ως πολιούχο του Googleplex (πώς είχε κάνει ο Rosetto του Wired με το McLuhan;)

Η καλή φίλη της στήλης και πιονέρα της παλιάς compulink ioli μου έγραψε για τη Βιβλιοθήκη της Βαβέλ. Το να μιλάς γι' αυτή την καταπληκτική ιστορία - που δουλεύει σε πολλά επίπεδα και τελικά μιλάει για τη θρησκεία - κάτω από τον τίτλο Google-isms είναι σα να βάζεις Ρέμπραντ στο πλυσταριό ("Ο Μπόρχες είναι θρησκεία!" θα φώναζε, έξαλλος, ο Μουρατίδης). Άλλα εδώ που τα λέμε, γιατί να μη βάλεις Ρέμπραντ στο πλυσταριό;

When it was proclaimed that the Library contained all books, the first impression was one of extravagant happiness. All men felt themselves to be the masters of an intact and secret treasure. There was no personal or world problem whose eloquent solution did not exist in some hexagon. The universe was justified, the universe suddenly usurped the unlimited dimensions of hope.

Και μετά;

The certitude that everything has been written negates us or turns us into phantoms...
To speak is to fall into tautology.

Είμαι πολύ μικρός ακόμα για να ξέρω αν το Ίντερνετ θα οδηγήσει τελικά σε έκρηξη πνευματικής παραγωγής ή σε περαιτέρω στροφή προς την κατανάλωση και την ανακύκλωση. Αν το hypertext, η Μηχανή Αναζήτησης και σε λίγο καιρό η Βιβλιοθήκη θα δώσουν νέα ερεθίσματα για δημιουργία, ή θα μας μετατρέψουν σιγά σιγά σε βιβλιοθηκάριους και αναμασητές.

Γιατί και η χιλιοτραγουδισμένη μπλογκόσφαιρα τελικά, στη μεγάλη της μάζα δεν είναι παρά μια τεράστια επιχείρηση ανακύκλωσης (σπανιότερα δημιουργικού ρεμιξαρίσματος). But then again..

This wordy and useless epistle already exists in one of the thirty volumes of the five shelves of one of the innumerable hexagons — and its refutation as well.

[Συνέχεια]

Google-isms (I)

2005-01-07T03:56:00.000+02:00

"The Aleph?" I echoed.
"Yes, the place where, without any possible confusion, all the places in the world are found, seen from every angle." [Jorge Luis Borges, The Aleph]

Ξέρετε πόσο μεγάλη είναι η αγάπη μου για το Google. Για πολλούς από μας δεν είναι απλά μια μηχανή αναζήτησης ή ένα βοήθημα πλοήγησης. Είναι πλέον το ίδιο το Ίντερνετ. Κρίμα που ο Borges πέθανε λίγο πριν το διαδίκτυο μπει στη ζωή μας. Αν ζούσε σήμερα θα έβλεπε πως στον κόσμο της οθόνης, το Άλεφ και ο χάρτης 1:1 (*) μπορεί τελικά να είναι το ίδιο πράγμα.

(*)

..In that Empire, the Art of Cartography reached such Perfection that the map of one Province alone took up the whole of a City, and the map of the empire, the whole of a Province. In time, those Unconscionable Maps did not satisfy, and the Colleges of Cartographers set up a Map of the Empire which had the size of the Empire itself and coincided with it point by point. Less Addicted to the Study of Cartography, Succeeding Generations understood that this Widespread Map was Useless and not without Impiety they abandoned it to the Inclemencies of the Sun and of the Winters. In the deserts of the West some mangled Ruins of the Map lasted on, inhabited by animals and Beggars; in the whole Country there are no other relics of the Disciplines of Geography. [Borges, On Rigor in Science]

[Συνέχεια]

AD 2005

2005-01-04T19:45:00.000+02:00

Rasgos de Leila (Φάντο στο Κλάκσβικ)

2005-01-03T13:15:00.000+02:00

Φίλες μου και φίλοι χρονιά καλή από το ράθυμο ψαροχώρι Κλάκσβικ.

Το χαμηλό του Βορείου Ατλαντικού, σε συνδυασμό με το θεόσταλτο αντικυκλώνα στο στενό του Σκαγκεράκ, δημιούργησαν τις συνθήκες για τη θριαμβευτική μου επιστροφή στις Φερόες. Εδώ έκανα μια από τις ομορφότερες, πιο θεατρικές πρωτοχρονιές της ζωής μου - και να ξέρετε, η Δήμητρα έχει παρευρεθεί σε φεστιβιτέ τέτοιες που θα έκαναν και τα γκαλά της Μπουμπούς Μπαρμπαλιά να μοιάζουν με εσπερίδα μπίνγκο στα Άνω Πεδινά Ζαγορίου, της Υπαπαντής.

Αποχαιρετήσαμε το 2004 στην οικογενειακή ταβέρνα του Φογκ. Ο γερο-Φογκ δεν έχει ούτε τηλεοράσεις, ούτε ραδιόφωνα, ούτε wi-fi και λάπτοπ συνδεδεμένο στο ατομικό ρολόι της Γενεύης. Αφού έσβησε με το απαραίτητο τελετουργικό τον κορμό του Γιούλε που έκαιγε από τις 22 του Δεκέμβρη, μας έγνεψε να διακόψουμε για λίγο το κουτσομπολιό, να πάρουμε τη γνωστή σεμνή πόζα προβάτων που βόσκουν αμήχανα έξω από τη φάτνη της Ναζαρέτ περιμένοντας το θαύμα (κι ελπίζοντας να απαθανατιστούν κάποια μέρα σε σύνθεση της Μαντάμ Τισό, πλάι στο ομοίωμα του Ντείβιντ Μπέκαμ) και βγήκε έξω να διαβάσει την αλλαγή του χρόνου από τον ουρανό! Την ιερή κατάνυξη (και τα χασμουρητά) έσπασε ένας ανόητος που κοίταξε σε κάποια στιγμή το κινητό του και έσκουξε ότι είχε πάει 12:15. Οι ιθαγενείς ξέσπασαν σε αλαλαγμούς, άρχισε να ρέει άφθονο το ζεστό κρασί, μπήκε μέσα κι ο Φογκ - απαρηγόρητος που για πέμπτη συνεχή χρονιά έχασε τα σημάδια του πολικού ουρανού - και η γιορτή πήρε μπρος.

Θα φαντάζεστε ίσως ότι η βραδιά κύλησε με άφθονο ποτό, σολωμό και χορούς Φαρογιώτικους. Κι όμως αγαπητοί αναγνώσται, τα πνεύματα σύντομα ηρέμησαν και η ομήγυρις παραδόθηκε στη σουρεάλ μελαγχολία του φάντο ανσάμπλ του Κλάκσβικ.

***

Η Λέιλα είναι μια λοιμωδώς διαχυτική, κοντόχοντρη σαραντάρα εμιγκρέ. Εμφανισιακά θα έκανε υπέροχα μπλεντ σε λαϊκή αγορά του Υπολοίπου Αττικής και θα την έκανες περισσότερο για μοδίστρα, άντε μηχανορράφα γραμματέα σε δημόσια υπηρεσία, παρά για καλλιτέχνιδα. Έχει βέβαια και μια αδιόρατη τσαχπινιά το βλέμμα της, οπότε μπορείς να τη φανταστείς να κάνει και καμιά καλτ φωτογράφηση μόδας με φόντο τα ντιλαπιντέ βυρσοδεψεία της Σαρρή, στο παλιό μηδέν ένα - γιατί έπιασε τυχαία κουβέντα με τη Μερόπη στο κατάστρωμα της Ναϊάδος, επιστρέφοντας απ'την Αμοργό, όπου η μια θα είχε πάει για προσκύνημα στην Αγια Άννα κι η άλλη για ρέιβ και ρακόμελο. Την επόμενη φορά θα γράψω περισσότερα γι'αυτό το καταπληκτικό κοινωνικό πείραμα που έιναι ευρύτερα γνωστό ως Άνδρος-Τήνος-Μύκονος.

(Αν σας έρχεται να με σιχτιρίσετε για τη μεθυσμένη διήγηση και τις παρενθέσεις επί παρενθέσεων κι ετοιμάζεστε να φύγετε για κάνα γούεμπ σάιτ του στοιχήματος, θυμηθείτε ότι άλλοι αυτό το λένε μη γραμμική ναρατίβα και το μελετούν με δέος στα καλύτερα των πανεπιστημίων του Οξιντάν - άσχετα που σε πετάνε με τις κλωτσιές αν πας να γράψεις κι εσύ έτσι)

Κόρη ιέρειας του φάντο από το Οπόρτο, είχε αφήσει μέσα στη ζούρλα της νιότης μια σίγουρη καριέρα στη μουσική, χάριν της επιστήμης. Έκανε έρευνα κρυπτοζωολογίας στη Μιανμάρ όταν γνώρισε τον έρωτα της ζωής της - ένα χαραμοφάη, αλκοολικό, ξέμπαρκο πρώην λεγεωνάριο, που έφθινε στα μπαρ της Γιανγκόν. Τον παντρεύτηκε κάτω απ'τη γέφυρα Ου Μπέιν μόλις ήρθαν οι υγροί μουσώνες του Ιούνη κι έφυγαν για τις Φερόες, να σαπίσουν εκεί μαζί στο ατέλειωτο σκοτάδι του Δεκέμβρη και το θαμπό φως του Αυγούστου. Ο λεγεωνάριος αποδήμησε από άγνωστα αίτια στον τρίτο χρόνο του γάμου (κουτσομπόλισες της Κλακσβίκης ψυθίριζαν ότι τον δηλητηρίασε η μαιτρέσα του η φυσιοδίφης και ματζουνοτρίφτρα που "εξέδραμεν τακτικώς εις τας Ινδίας", αλλά είμαι βέβαιη ότι από κήρωση πήγε ο καψερός) και η Λέιλα, μόνη πλέον, σαν να ξαναβρήκε τη φλόγα την παλιά. Πάντα γοητευτικά αυτά τα ντετούρ - κι όσο μεγαλύτερα είναι, τόσο λιγότερο αξίζει να κλαίνε οι Προυστ των συνοικιακών κομμωτηρίων για το δήθεν χαμένο χρόνο.

Κι έτσι η Λείλα άρχισε δειλά δειλά να ξανατραγουδάει τα τραγούδια της μάνας της σε ταβέρνες του Μπορντόι, αρχικά μόνη κι αργότερα συνεπικουρούμενη από τις μέχρι παρεξηγήσεως λατινοκλίνουσες Φεροέσσες που βρήκαν στο φάντο το άλας της ζωής. Μια μάλιστα από αυτές, η ομόξυγγη μου Μαρίνε Φλουγκντ, με τη μουσούδα οξύρυγχου, ζωντοχήρα ψαρέμπορα, τραγουδάει το φάντο με τέτοιο γνήσιο πόνο που θαρρείς ότι η άνθηση του είδους στις φτωχογειτονιές της Λισαβόνας ήτο τελικώς αξιντάν, αν όχι ιστορική παραφωνία ολκής - σαν ιγκλού στο Κάτω Κουφονήσι ένα πράμα. Και πόνος όχι "βερζιόν οριζινάλ σουτιτρέ," αλλά μεταφρασμένος στην τοπική διάλεκτο παρακαλώ - στην οποία οι λαρυγγισμοί, τα έγκαστρα και οι συχνότητες του ρεφλούξ ασιντ είναι κατάτι πιο εξτρέμ από την ήδη αντισεξουαλική δανική της βασιλίσσης Μαργκρέτε και του Λαρς φον Τρίερ (τον οποία μπορώ, παίρνοντας βαθιές ανάσες, τουλάχιστον κάπως να καταλάβω).

***

Με τα γοητευτικά μοιρολόγια τους το υποδεχτήκαμε το πρώτο χάραμα του 2005 - σχήμα λόγου είναι αυτό βέβαια, καθότι το πρώτο χάραμα το περιμένουμε γύρω στον Απρίλη.

Ούτε πόκα, ούτε Ντόρα, ούτε Φέιμ Στόρι εδώ λοιπόν. Μόνο ο νόστος της Λέιλα, το ανεπιτήδευτο κιτς της Μαρίνε, ο πιτορέσκ επαρχιωτισμός του γερο-Φογκ, το σκοτάδι, και ο αντικυκλώνας του Σκαγκεράκ. Καλή χρονιά να έχετε, αλλά το ρεβεγιόν σας δεν το ζηλεύω.
[Συνέχεια]

Ευδαιμονία και γκρίνια

2005-01-01T23:43:00.000+02:00

Με καλά νέα μπαίνει το 2005. Στην Ουκρανία, η πορτοκαλί επανάσταση του μάρτυρα Γιουσένκο και της σέξι ολιγαρχίνας Γιούλια Τιμοσένκο έφερε τελικά την άνοιξη του Κιέβου. Στο Σουδάν, μας αρέσει η σκέψη ότι η εκ των έσω λύση στο Νότο θα φέρει σύντομα, με κάποιο μαγικό τρόπο και τη λύση στη - μεγαλύτερη και συνεχιζόμενη - τραγωδία στο Νταρφούρ. Και την ίδια ώρα, τα εντυπωσιακά νούμερα στα οποία έχουν φτάσει οι υποσχέσεις (από ιδιώτες και κράτη) για ανθρωπιστική βοήθεια στον Ινδικό σαν να μας δίνουν την πολυπόθητη Χριστουγεννιάτικη εξιλέωση για την απάνθρωπη αμηχανία μας απέναντι στη γενοκτονία της Ρουάντα, την προηγούμενη δεκαετία.

Σε τέτοιες περιπτώσεις γενικής ευδαιμονίας και αυτοθαυμασμού βέβαια, την προσοχή τραβάνε χαριτωμένοι αιρετικοί σαν τον κύριο David Holcberg του περίφημου Ayn Rand Institute, ο οποίος εξηγεί εδώ γιατί η απόφαση της αμερικανικής κυβέρνησης να στείλει έστω και ένα σεντ ανθρωπιστικής βοήθειας για τα θύματα των τσουνάμι είναι βαθιά ανήθικη. Μου φαίνεται απόλυτα λογική η επιχειρηματολογία του. Αδυνατίζει βέβαια κάπως από το γεγονός ότι στο site του ARI δε μπόρεσα να βρω ούτε μία αντίστοιχη κριτική των εξωφρενικών κρατικών δαπανών για άχρηστους πολέμους, όπως αυτός στο Ιράκ. Δε θα ήταν πιο "ηθικό" (αγαπημένη λέξη των οbjectivists) να δίνεται στον Αμερικανό πολίτη η δυνατότητα να επιλέγει εκείνος ποιούς πολέμους θα χρηματοδοτήσει;

Άντε, καλή μας χρονιά! =)

Tsunami Relief - Donate Online

2004-12-30T23:15:00.000+02:00

Το Amazon δίνει τη δυνατότητα για 1-Click δωρεές στον Ερυθρό Σταυρό από τη βασική του σελίδα. Μέσα σε λίγες μόνο ώρες έχει μαζέψει $5M. Πολύ χρήσιμη και η σχετική σελίδα του Google (όπου υπάρχει σύνδεσμος και για το εξαιρετικό Tsunami Help Blog).

Στο μεταξύ, με τα πολλά και μετά από μπόλικη γκρίνια, ο Μπους αποφάσισε χτες να διακόψει για λίγο τις διακοπές του για να κάνει δήλωση συμπαράστασης για την τραγωδία του Ινδικού. Έσπευσε μάλιστα να επιτεθεί και κατά του συντονιστή ανθρωπιστικής βοήθειας του ΟΗΕ, Γιαν Έγκελαντ, ο οποίος είχε κατηγορήσει τις εύρωστες χώρες της Δύσης για "τσιγγουνιά." Οι Αμερικανοί ανέβασαν την αρχική, ντροπιαστικά χαμηλή συνεισφορά των $15M στα $35M - περίπου όσα θα δαπανήσουν και για το γκαλά της ορκομωσίας του Μπους, σε είκοσι μέρες. Διαβάστε και το εξόχως αποκαλυπτικό σχετικό editorial των σημερινών Times.

Update: Περισσότερες πληροφορίες για τους γαλαντόμους και τους τσιγγούνηδες του κόσμου εδώ. Σε κατά κεφαλήν ανθρωπιστική βοήθεια, πρώτη και με διαφορά είναι η Νορβηγία. Η Αμερική βρίσκεται στην 9η και η Ελλάδα στη 19η θέση.

Susan Sontag

2004-12-30T19:28:00.000+02:00

Έφυγε προχτές σε ηλικία 71 ετών η Susan Sontag, μια από τις ομορφότερες και τις πλέον προκλητικές πένες της σύγχρονης αμερικανικής διανόησης. Είπε κι έγραψε σπουδαία - και για πολλούς αμφιλεγόμενα - πράγματα για την τέχνη, την πολιτική και την κοινωνία στα 40 χρόνια της δράσης της, αλλά αυτό που μου έχει μείνει είναι το τελευταίο δημοσιευμένο κείμενό της. Με τίτλο "Σχετικά με το βασανισμό των Άλλων," το σύντομο άρθρο της στους New York Times τον περασμένο Μάιο ήταν ίσως η διεισδυτικότερη ανάγνωση της ντροπής του Abu Ghraib. Αν ζούσε σήμερα, θα είχε πολλά ακόμη πράγματα να γράψει για τη σχέση μας με τον πόνο των άλλων. Ποτέ δεν ήταν τόσο επίκαιρη.

Το θέατρο δρόμου της Bogota

2004-12-28T01:29:00.000+02:00

Η τέχνη στην υπηρεσία της δημόσιας τάξης και της κοινωνικής ειρήνης. Το αστυνομικό κράτος που θα λάτρευαν ο Abbie Hoffman και ο Guy Debord. Και πολλά άλλα. Ντόρα; [Link]

Η άλλη διάσταση της ιστορίας βέβαια είναι η διασταύρωση πολιτικής και performance art. Το όνομα του απίθανου αυτού τύπου και οι ιστορίες που τον συνοδεύουν με κάνουν πάντως να αμφιβάλλω για το κατά πόσο πρόκειται για υπαρκτό πρόσωπο ή για fictional μηντιακή περσόνα.

It's Christmas in Sri Lanka..

2004-12-27T13:33:00.000+02:00

Maddampegama, Sri Lanka,
Source: AP

Ο δίσεκτος φεύγει μ'ένα τρομακτικό splash.

A great earthquake occurred at 00:58:50 (UTC) on Sunday, December 26, 2004. The magnitude 9.0 event has been located OFF THE WEST COAST OF NORTHERN SUMATRA. [link]

How to Help

Ripe for change

2004-12-23T19:50:00.000+02:00

Εικοσιτέσσερα χρόνια μετά τη γέννησή της και δεκατρία μετά την πρώτη της αναθεώρηση η Γενική Άδεια Χρήσης ετοιμάζεται να περάσει στην τρίτη της μορφή. Εδώ και τέσσερα χρόνια κυκλοφορούν drafts για το GPL v.3 που προσπαθούν να το κάνουν πιότερο συμβατό με τις νέες πραγματικότητες: το κομμάτι της οικονομίας που βασίζεται στο Linux έχει φτάσει τα $37Β, η πίεση για πατέντες λογισμικού γίνεται ολοένα και πιο φορτική, το "trusted hardware" θα σηκώσει όπου να'ναι το βδελυρό του πρόσωπο.

Όποια βέβαια και να είναι η τελική μορφή της βερζιόν τρουά, χάρη στη μεσσιανική-φονταμενταλιστική προσέγγιση του RMS και στο σιγοντάρισμα από τους ESR και BP μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι η ιδεολογική του παράμετρος θα μείνει ανέπαφη. Ίσως σε κάποια φάση να καταφέρω να γράψω εκείνη την επιφυλλίδα για τον RMS με αφορμή την ομιλία του το φθινόπωρο του 2002 στο Gates Building και να πω τι ακριβώς πιστεύω για τον άνδρα και τις απόψεις του, αλλά ως τότε ρίξτε μια ματιά εδώ.

Καλό Χριστούγεννο, οικοδεσπότα :-)

Chez Dimitra's: Οι Συνταγές!

2004-12-23T17:39:00.000+02:00

Εμείς οι παγανισταί δε γιορτάζουμε ούτε Χριστούγεννα, ούτε Κουάνζα. Και η κατάρα του Ανδρέα Λαζάνη μας κράτησε εδώ στην Αθήνα για τη φετινή μεγάλη γιορτή του φωτός και της σκιας. Ε τώρα με Yule log απ'το Καρφούρ και μπιρίμπα δε γιορτάζεις ηλιοστάσιο, αλλά τέλος πάντων, έκανα το κατά δύναμη.

Στο πνεύμα των ημερών πάντως (κι αφού ο αμφιτρύων μάλλον δεν έχει πάρει χαμπάρι ότι το ιντερνέτ έχει γεμίσει μιστλτόου, αγιοβασίληδες, και γιορταστικά ρινγκτόουνς), θα δώσω στη δημοσιότητα δύο συνταγές Χριστουγεννιάτικες από το περίφημο μπορντό βιβλίο της κουζίνας!

Gluhwein

Μου το έμαθε ο φίλος μου ο Γιενς, μαιτρ ντ' στο Ντεμπρός του Ριτζ-Κάρλτον, στο αγαπημένο Βερολίνο.

1 μπουκάλι 750ml κρασί κόκκινο ξηρό
1/4 φλ. + 1 κουταλιά της σούπας ζάχαρη
1/4 φλ. σταφίδες
1/4 φλ. αμύγδαλα κομμένα σε ψιλές φλίδες
Μια ιδέα γλυκάνισο
1 ξυλάκι κανέλα σπασμένο στα δύο
4 γαρύφαλα
1/4 κουταλάκι του τσαγιού ψιλοτριμμένο ξύσμα λεμονιού
1/4 κουταλάκι του τσαγιού ψιλοτριμμένο ξύσμα πορτοκαλιού
1 φασόλι βανίλια κομμένο κατα μήκος (ή 1 κουταλάκι του τσαγιού σκόνη/σιρόπι)

Ρίχνουμε όλα τα υλικά μέσα σε μεγάλη κατσαρόλα και βράζουμε ανακατεύοντας, μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη. Μετά ρίχνουμε τη φωτιά κι αφήνουμε να σιγοβράσει για ένα τεταρτάκι. Σερβίρεται αμέσως ή αποθηκεύεται στο ψυγείο για μια μέρα.

Τα Μελομακάρονα της Χρύσας Παρλιάρου (οι πραγματικοί αρτίστες της κουζίνας κάνουν μασ-απ!)

(για περίπου 45 μελομακάρονα)
2 φλ. λάδι
1 φλ. ζάχαρη
1/2 φλ, κονιάκ
1/2 φλ. χυμό πορτοκάλι
1 κουταλιά του τσαγιού ξύσμα πορτοκαλιού
7 1/2 φλ. αλέυρι μαλακό
2 κουταλάκια τσαγιού κοφτά μπέικιν πάουντερ
1 κουταλάκι τσαγιού κοφτό σόδα

Βάζουμε στο μπλέντερ το λάδι, το κονιάκ, το χυμό, τη ζάχαρη και το ξύσμα και χτυπάμε αλύπητα.
Κοσκινίζουμε μαζί το αλεύρι, το μπ. πάουντερ και τη σόδα και ρίχνουμε το μίγμα των αλεύρων σιγά-σιγά μέσα στο μίγμα του λαδιού, ανακατεύοντας. Ζυμώνουμε τη ζύμη, προσθέτοντας και λίγο ακόμα αλεύρι αν χρειάζεται.
Παίρνουμε μικρά κομματάκια ζύμης και τα πλάθουμε σε μπαλάκια. Τα πατάμε πάνω στον τρίφτη του τυριού για να γίνουν φλατ και τα τυλίγουμε στο σχήμα του μελομακάρονου.
Βάζουμε τα μελομακάρονα σε ταψί (ψεκάστε και με αντικολλητικό σπρέι αν έχετε) και ψήνουμε στους 350 βαθμούς Φάρεναιτ (175 Κελσίου) για 25-30 λεπτά.

Πριν όμως βάλετε στο φούρνο τα μελομακάρονα, καλύτερα να έχετε ετοιμάσει...Το σιρόπι:

500 γρ. νερό
700 γρ. ζάχαρη
1 πορτοκάλι κομμένο στα δύο
2 ξυλάκια κανέλας
100 γρ. μέλι
(και μια ιδέα Grand Marnier;)

Σε μια κατσαρόλα ρίχνουμε όλα τα υλικά εκτός από το μέλι. Δοκιμάστε Αφήνουμε να βράσει για ένα λεπτό και το βγάζουμε απ'τη φωτιά. Ρίχνουμε το μέλι κι αφήνουμε να κρυώσει.

Μόλις τα μελομακάρονα βγουν απ'το φούρνο, τα ρίχνουμε στο χλιαρό σιρόπι και τα γυρίζουμε για περίπου 1 λεπτό με κουτάλα. Τα αφήνουμε να στραγγίζουν σε σουρωτήρι και μετά τα βάζουμε σε στρώσεις σε μια πιατέλλα. Ανάμεσα στις στρώσεις βάζουμε λίγο μέλι και χοντροκομμένα καρύδια. Ε σε πρεταμανζέ μεζαμί!

Παρακαλώ να σβήσετε αυτή τη συνταγή από το πισί σας μετά απο 48 ώρες. Το σόρς κόουντ βρίσκεται στα Γλυκά του Κόσμου του Παρλιάρου και τη Μαγειρική Εγκυκλοπαίδεια της Παραδείση.
[Συνέχεια]

The 'Being John Malkovich' Effect

2004-12-23T16:32:00.000+02:00

Στα όνειρά του ο Mark Dery ζει στο ίδιο υπέροχο σύμπαν με το J.G. Ballard, το Mark Pauline και τον Paul Virilio, αλλά και τον P.T. Barnum, το Frederic Thompson και τους αδερφούς Lumiere. Ποιητής του ασήμαντου, γεννημένος χρονικογράφος, ο ιδανικός μέτα-blogger. Το δοκιμάζει αυτό το τελευταίο στο πρώτο post του νέου του blog. [via BoingBoing!]

Meet the Beastles

2004-12-22T19:53:00.000+02:00

Ένα νέο ενδιαφέρον mash-up εξαπλώνεται αυτές τις μέρες στα Ιντερνέτς. Οι Beatles συναντούν τους Beastie Boys στο λάπτοπ του dj BC [link]. Έχει αρκετές καλές στιγμές, αν και δε φτάνει στα ύψη του Grey Album, με το οποίο ο DJ Dangermouse - με τη βοήθεια των bloggers και του EFF - έκανε μόδα αυτόν το δημιουργικό ακτιβισμό.

Ωραίο και το διακριτικά σαρκαστικό disclaimer!

By downloading these tracks you agree to delete them within 48 hours. If you object to these being posted online please email me at bob@djbc.net.

Δεσπότης και Ραγιάς

2004-12-22T02:37:00.000+02:00

Από το άρθρο του Χρήστου Γιανναρά, στην Καθημερινή της 12/12, που έστειλε ο Γιάννης Μπ. στη λίστα την καλή:

«O δεσπότης δεν χαμογελάει ποτέ, ο δούλος χαμογελάει για να αρέσει στον δεσπότη»!

Aν υπάρχουν ακόμα Eλληνες που βρίσκουν νόημα ζωής στην αρχοντιά του απροσκύνητου, όχι από συναισθηματική ανάγκη και εθνικιστικό νταηλίκι, αλλά μόνο από αδυσώπητη αίσθηση αυτοσεβασμού και ανθρώπινης αξιοπρέπειας, πρέπει κάπως να αντιδράσουν. Mε συλλαλητήριο, ολονύκτια σύναξη στην Πνύκα, αγρυπνία Aκάθιστου στη Mητρόπολη, κάπως. Aλλά να αντιδράσουν. Για να καταγραφεί στην ανθρώπινη μνήμη μια απελπισμένη χειρονομία αντίστασης στην ξεφτίλα. [Το πλήρες κείμενο]

Φοβάμαι ότι, μ'όλο το literary flair, ο Γιανναράς κάνει κακή διάγνωση της εθνικής μας ψυχοπαθολογίας και το μόνο που μπορεί να πετύχει είναι να διευρύνει το χάσμα μεταξύ κοινής γνώμης και κοινής λογικής που υπάρχει στην Ελλάδα. Αντί να προσκαλεί σε συλλαλητήρια και αγρυπνίες Ακάθιστου στη Μητρόπολη, δε θα ήταν προτιμότερο να μας δώσει τη δική του - φαντάζομαι ρεαλιστική και περήφανη μαζί - συνταγή αντιμετώπισης των "εθνικών θεμάτων;"

Και τελικά, μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τι είναι εκείνο στην παρούσα ιστορική συγκυρία που κάνει τον Τούρκο δεσπότη και τον Έλληνα ραγιά;

Μυθολογίες 2004: TIME Magazine Person of the Year

2004-12-20T17:48:00.000+02:00

Καμία έκπληξη για την επιλογή του Τζορτζ Μπους ως πρόσωπο του 2004, από το ΤΙΜΕ. Δεν περίμενα να βάλουν τη Γιάννα ας πούμε, γιατί ό,τι και να λέμε οι αμερικανικές εκλογές ήταν το γεγονός της χρονιάς. Θα ήταν όμως πιο χαριτωμένο (not to mention πιο αληθινό) να βλέπαμε στο εξώφυλλο τη φάτσα του Karl Rove ή του Rupert Murdoch.

A propos - και χωρίς υπονοούμενα -, χάζεψα λίγο και παλιότερα αντίστοιχα εξώφυλλα, με πρώτο και καλύτερο εκείνο του 1938, όταν "άντρας της χρονιάς" (40 χρόνια πριν την ανατολή της πολιτικής ορθότητας) είχε ανακυρηχθεί ο Αδόλφος Χίτλερ. Ήμουν κι εγώ θύμα της παρανόησης ότι η "βράβευση" αυτή ήταν δείγμα του πόσες συμπάθειες είχε ο Φύρερ στην απέναντι όχθη, έναν μόλις χρόνο πριν την έναρξη του πολέμου. Βλέποντας όμως το ανατριχιαστικό εξώφυλλο του von Ripper και διαβάζοντας το άρθρο, διαλύθηκε κάθε αμφιβολία για το κατά πόσο το TIME ήταν τότε στη σωστή όχθη της Ιστορίας.

[Παρεμπιπτόντως, ο πρώτος τιμηθείς με το συμβολικό αυτό τίτλο - το 1927 -, ήταν ο Charles Lindbergh, ήρωας των αιθέρων, θαυμαστής του Χίτλερ - και Πρόεδρος των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, στο τελευταίο (αντι)ιστορικό μυθιστόρημα του Philip Roth, The Plot Against America]

Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης (από τηλοψίας, even)

2004-12-19T21:14:00.000+02:00

Αχ φίλοι μου και φίλες τι πράμα κι αυτό με τη λεωφορειοπειρατεία τις προάλλες. Τα δράματα με ομήρους, απελπισμένους κακοποιούς και δημοσιογράφους τόσο εξιταρισμένους, που κάνουν σαρδάμ ακόμα και στα χιλιοδουλεμένα κλισέ, δεν υπόκεινται στη φθορά ούτε του ριμέικ, ούτε του σίκουελ.

Καρδιοχτύπησα για τους ομήρους, μα και οι πειρατές δε με άφησαν αδιάφορη. Ρίγος μ'έπιασε όταν άκουσα τις φωνές τους στον Ευαγγελάτο. Κι όταν αργότερα κλείσανε τα βλέφαρα μου μπροστά στην τηλεόραση έκανα ανήσυχο ύπνο, γεμάτο όνειρα βίαιης απόδρασης από τις στραγγαλιστικές νόρμες της μπουρζουαζίας - Ούλρικε Μάινχοφ! Πάτι Χέρστ! Εύη Δρούτσα! - και είδη τηλεμάρκετινγκ. Και την επομένη ήθελα να πάω ινκόγκνιτο έξω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων να τους δω κι από κοντά, αλλά τελευταία στιγμή με συγκράτησε ο Μπακογιαννόπουλος με υποσχέσεις ψεύτικες για δήθεν ανέκδοτες κόπιες ενός παλιού Μιζογκούτσι. Τα ίδια κάνει με όλες.

***

Πρωί-πρωί τα είχα μάθει τα καθέκαστα από το μασέρ/αστρολόγο/in-house συνομωσιολόγο μου τον Περικλή. "Στημένα είναι όλα Δήμητρα," μου είπε με το ύφος του ανθρώπου που δεν πολυσκοτίζεται με την απατηλή κομπλεξιτέ αυτού του κόσμου.

- Όλα στημένα! Από τη λεωφορειοπειρατεία μέχρι την αποχώρηση τις Ανέτ, από το φλερτ της Έλλης Κοκκίνου με το γιο του Αλβανού Πρωθυπουργού μέχρι τη συνεργασία Νταλάρα-Ρέμου. Και ξέρεις φαντάζομαι γιατί...
- Έχει να κάνει με το πρωτόκολλο των σοφών της Σιών κι αυτό;
- Όχι Δήμητρα, οι δικοί μας τα κάνουν για να μας αποσπάσουν την προσοχή απ'το ξεβράκωμα που έρχεται την Παρασκευή! Θυμάσαι αυτούς τους δύο τύπους απ'τη Ρηγίλλης που έστελναν τους κίτρινους φακέλλους στις εκκλησίες τον περασμένο Μάρτη;

Λίγο υπερβολικά μου ακούστηκαν όλα αυτά, αλλά δεν ενέδωσα στην ορμή να τον πω αυριανιστή. Με είχε ήδη τσίτσιδη, λιγδερή και κεφαλοκλειδωμένη πάνω στη λουί κένζ την τραπεζαρία κι ήθελα να αποφύγω τα χειρότερα. Χρυσάφι την είχα πληρώσει στη Μιραράκη..

***

Πέρασα το υπόλοιπο του πρωινού διαβάζοντας, ενώ με το ένα μάτι παρακολουθούσα και το συνεχιζόμενο δράμα αυτού του μουσάτου του δημοσιογράφου που ήταν παγιδευμένος από τα χαράματα στο στούντιο της ΝΕΤ κι έπρεπε να μπουρδολογεί με διάφορους καλεσμένους μέχρι να τελειώσει η πειρατεία. Ξέρετε για τη βισεράλ αποστροφή μου προς τους μουσάτους (με εξαιρέσεις τον Ιησού, τον Κακαουνάκη και τον πολεμιστή του φωτός στο Σερβάιβορ), αλλά αυτόν το φουκαρά τον λυπήθηκα πραγματικά.

***

Ευτυχώς που δεν ξέχασα και το ραντεβού με την αξιαγάπητη κυρατρίς της στοματικής μου κοιλότητας - για λεύκανση και γενικότερη διευθέτηση εν όψει κάποιων επερχόμενων τηλεοπτικών εμφανίσεων (όλα πρέπει να τα προσέχεις όταν πρόκειται να πας στο άντρο του Σαρτίνι). Άκουγε Ντουκ Έλινγκτον η Ιφιγένεια όταν έφτασα στο ιατρείο, δείγμα ότι ήταν σε μέλοου φάση κι είχε όρεξη για κοζερί. Γιατί υπάρχουν κι οι κακές οι μέρες, που ακούει Βάγκνερ και σα να γυαλίζει το μάτι της˙ και μιλάει για τις ατέλειες της οδοντοστοιχίας μου λες και μιλάει για την παρακμή της Βαϊμάρης˙ και πιάνει τον τροχό κι εγώ επικαλούμαι τη συνθήκη της Γενεύης.

Μεταξύ γκρουγιέρ και κοντούλας λοιπόν έφερα την κουβέντα και στην πειρατεία. Η Ιφιγένεια φυσικά δεν είχε πάρει χαμπάρι - η μόνη σχέση της με τα Μας Μεντιά είναι το Τρίτο Πρόγραμμα και εκεί γενικώς δεν αφήνουν τέτοια γεγονότα να τους περτουρμπάρουν. Σαν την κρατική τηλεόραση της Σοβιετικής Ενώσεως ένα πράμα, που όταν έπεσε περονόσπορος στα υψηλά κλιμάκια του Κουκουσέ στα 80ς και έσβηναν οι ηγέται κάθε βδομάδα λες κι ήταν ριάλιτι, πλάκωνε τις κλασσικές μουσικές για να μην καμφθεί το φρόνημα της νομενκλατούρας. Ο Μότσαρτ ως ιατρικό ανακοινωθέν, ή σάουντρακ κηδειόχαρτου.

Προς μεγάλη μου έκπληξη, η Ιφιζενί μοιραζόταν την ανομολόγητη ψυχοπαθολογία μου. Με ρωτούσε συνέχεια για τους πειρατές. "Ξέρεις, εγώ είμαι πάντα με τους κλέφτες" μου είπε και χαμογέλασε συνομωτικά (το άλλο το συνομωτικό, όχι το πειραγμένο του Περικλή). Ένιωθε άνετα με τη δική της Στοκχόλμη.

***

Δυστυχώς - κι ένεκα του σομέιγ στο οποίο παρεδόθην πριν το αντικλιμακτικό ντενουεμάν - δεν έχω ιδία άποψη για το αν οι δημοσιογράφοι ένιωσαν ανακουφισμένοι ή προδομένοι όταν οι πειραταί βαρέθηκαν και πέταξαν έξω την τσάντα με τα κρουασάν και τα τσιγάρα. Έτσι κι αλλιώς όμως τα συμπεράσματά μου από το δραματικό γεγονός δε μπορούσα να τα διαμορφώσω - θα ήταν ανέυθυνο! - πριν δω και την εκπομπή του Στέφανου του Χίου την επομένη.

Κι ο Στεφανούκος δε με απογοήτευσε. Κανείς άλλος δεν πιάνει τις νιάνς τέτοιων περιστατικών όπως αυτός - ο μόνος άνθρωπος στον πλανήτη που καταφέρνει να χωρέσει το Σέζαρ Τσάβες και το Μπιλ Σίμονς της Κλαν στην ίδια πρόταση:

"Δε μ'αρέσει να κατηγορούμε τους μετανάστες. Τους φέραμε εδώ και πατήσαμε πάνω τους για να μπούμε στην ΟΝΕ... όμως είναι δυνατόν κάποιοι απ'αυτούς να ζουν πιο άνετα από το μέσο Έλληνα;"

Από κοντά κι ο Κακλαμάνης, ο Κρακάουερ αυτός της μεσημεριανής ζώνης (και παρτ-τάιμ ινστρούχτορας της Πατσάνγκας ίντερ άλια). Και στα παράθυρα, οι εντισπανσάμπλ καλεσμένοι: ο εργατοπατέρας Ταχίρ Μήτσι και η φωνή της ελπίδας και της ανεκτικότητας, το ντόπελγκανγκερ του Βαλλιανάτου, ο Μάκης ο Βορίδης - αυτός ο σέξι ιεραπόστολος του... Αχχ σταματώ πριν ξαναθυμηθώ τη Στοκχόλμη!
[Συνέχεια]

Μετανάστευση και Εγκληματικότητα

2004-12-19T17:58:00.000+02:00

Από το πολύ ενδιαφέρον paper του καλού φίλου της στήλης Λεωνίδα, τμήμα του οποίου είχε προστεθεί σαν σχόλιο σε προηγούμενο post:

..[O]fficial statistics belie the link between the influx of immigration and a supposed rise in the overall crime rates [...]

Unlike what is widely purported, if one excludes motoring offences (e.g. parking fines and failures to comply with driving regulations), there has been a 12.5 per cent fall in the overall rate of notifiable offences recorded by the police within eleven years, from 205,573 in 1990 to 179,799 in 2000 [...]

What is more, in 2000, the percentage of foreigners amongst perpetrators of high-profile crimes such as homicides (intentional and unintentional, completed and attempted), assaults, and drug-related offences was lower than their estimated proportion in the general population of Greece. [Περισσότερα]

Τα στοιχεία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης μέχρι και το 2004 εδώ.
Σχετική συζήτηση στο Ιστολόγιο.

BitTorrent, ο Δίαυλος

2004-12-19T02:10:00.000+02:00

Ενδιαφέρουσα (geek-oriented) ανάλυση του συστήματος BitTorrent/Suprnova, που αναδημοσιεύεται σήμερα στο Register. Σύμφωνα με την εκτίμηση του συγγραφέα, μέσω BT διακινείται σήμερα το 53% του P2P traffic και το 35% του συνολικού traffic του διαδικτύου!

Όπως φαίνεται πάντως τις τελευταίες εβδομάδες, η θρυλούμενη "ασφάλεια" που παρέχει το BT σε serial file-sharers είναι μύθος. Το Hollywood (μέσω MPAA) έχει ήδη ξεκινήσει δικαστική καμπάνια εναντίον tracker operators και ετοιμάζεται να κυνηγήσει και απλούς χρήστες. Το γεγονός δε ότι η αρχιτεκτονική του BT ουσιαστικά δεν επιτρέπει free riding (τη συνήθη πρακτική κατεβάζω-αλλά-δε-μοιράζομαι, που πολλοί ακολουθούν σε δίκτυα όπως το Kazaa), το καθιστά ακόμη πιο επικίνδυνο για επίδοξους πειρατές - με δεδομένο ότι σχεδόν όλες οι περιπτώσεις μηνύσεων κατά απλών χρηστών μέχρι σήμερα, αφορούν αυτούς που μοιράζονται/αναδιανέμουν κι όχι αυτούς που απλά κατεβάζουν copyrighted υλικό.

Κι όπως όλα δείχνουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το BitTorrent θα εμπλακεί στη μητέρα των μαχών για το μέλλον του P2P, η οποία θα διεξαχθεί μέσα στο 2005 στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ.
[Περισσότερα]

Το τέλος της ανεκτικότητας;

2004-12-18T15:54:00.000+02:00

Δημοσκόπηση-καμπανάκι του πανεπιστημίου Cornell, που δόθηκε χτες στη δημοσιότητα:

Nearly half of all Americans surveyed said they think the US government should restrict the civil liberties of Muslim Americans, according to a nationwide poll. [link]

Τα αποτελέσματα μιας τρομολαγνικής προεκλογικής εκστρατείας κατά την οποία κάθε αμφισβήτηση της κυρίαρχης ρητορικής στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας ήταν αδιανόητη, κάθε συζήτηση για την ανάγκη προστασίας θεμελιωδών πολιτικών δικαιωμάτων σημάδι αδυναμίας, κάθε αναφορά στο Γκουαντανάμο και το Abu Ghraib ταμπού; Ή μήπως κάτι που θα βλέπαμε και σε άλλες δυτικές κοινωνίες; Ποια θα ήταν άραγε τα αντίστοιχα νούμερα στην Ελλάδα;

Στο πνεύμα της μεσημβρινής ζώνης

2004-12-16T13:33:00.000+02:00

Είχαμε μια καλή συνάντηση με τον πρόεδρο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Γιώργο Παπανδρέου. Ελπίζω να μην ήταν η τελευταία...

Πρωτότυπη δήλωση του Prez-designate Κάρολου Παπούλια έξω απ'τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ, χτες το μεσημέρι. Έχουν σκουριάσει τα εθιμοτυπικά του αντανακλαστικά ή εννοούσε κάτι;

Hello Memex!

2004-12-16T02:24:00.000+02:00

Το Google Grid μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Σειρά φαίνεται να έχει ο ακαδημαϊκός κόσμος: τα αποκαλυπτήρια του Google Scholar την περασμένη εβδομάδα και η φοβερή χτεσινή ανακοίνωση για το επόμενο βήμα του Google Print.

Vannevar Bush, JCR Licklider, Ted Nelson, Tim Berners-Lee. Το Ίντερνετ ήταν απλά η υποδομή.

Το Google Scholar φιλοδοξεί να γίνει το βασικό εργαλείο αναζήτησης για την ακαδημαϊκή κοινότητα. Αποτελεί και το ωραιότερο homage στις ακαδημαϊκές ρίζες του αλγορίθμου του Google, αφού τα αποτελέσματα ταξινομούνται - προφανώς! - με βάση τον αριθμό παραπομπών.

Στα πλαίσια του Google Print, ανακοινώθηκε η ψηφιοποίηση και διαδικτυακή διάθεση περίπου 25 εκατομμυρίων βιβλίων από τις βιβλιοθήκες του Harvard, του Stanford, της Οξφόρδης, του Michigan και της δημοτικής βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης. Το project θα κρατήσει περίπου 6 χρόνια και τα έξοδα θα επωμιστεί εξ'ολοκλήρου η Google (το πλήρες κείμενο θα έιναι διαθέσιμο δωρεάν μόνο για βιβλία που βρίσκονται στο public domain). To σχέδιο απειλεί να καταπιεί τους σημερινούς premium content providers και τελικά την ίδια την ιδέα της βιβλιοθήκης όπως την ξέρουμε σήμερα. Είναι - προς το παρόν - αμφίβολης κερδοφορίας, αφού η ακαδημαϊκή αγορά μοιάζει αρκετά μικρή για να μπορέσει να αποσβεστεί η τεράστια επένδυση με το μοντέλο των keyword ads. Είναι όμως και κομμάτι μιας ευρύτερης στρατηγικής. Ενδιαφέρον άρθρο στο Chronicle of Higher Education.

[Περισσότερα]

In Defensio...

2004-12-15T09:29:00.000+02:00

Ας με συγχωρήσει ο οικοδεσπότης που ξεκινώ διαφωνώντας μαζί του, αλλά νομίζω ότι είναι δείγμα ωριμότητας πολιτειακής ο ουσιαστικός μονοπολισμός στην εκτελεστική εξουσία. Χαίρομαι όταν το πολίτευμα είναι αρκούντως λειτουργικό ώστε ο «αρχηγός του κράτους» να έχει απλώς μια ceremonial θέση, να αποτελεί ένα placeholder, τρόπον τινά.

Αρνούμαι να δεχτώ ως στοιχείο δημοκρατικης προόδου την εννοια ότι μπορεί ένα πρόσωπο να είναι «ρυθμιστής του πολιτεύματος». Για ποιο λόγο το πολίτευμα χρειάζεται «ρυθμιστή» όταν οι θεσμοί του λειτουργούν ως όφειλαν; Ο Πρόεδρος στο παρόν σύστημα παίζει πολιτικά το ρόλο του διεκπεραιωτή και αυτός είναι ο μόνος ρόλος που αρμόζει στο αξίωμα με το οποίο η κοινοβουλευτική δημοκρατία αντικατέστησε (όπου αντικατέστησε) εκείνο του μονάρχη.

Μάλιστα δοκοί μοι, οι μόνες χώρες που διατηρούν έναν ουσιαστικό διπολισμό είναι αυτές που ακόμη νοσταλγούν υποσυνείδητα το αυτοκρατορικό/ιμπεριαλιστικό παρελθόν τους - δηλαδή η Γαλλία, με την επταετή (!!) προεδρική θητεία, και η Ρωσία, με τον περίπου διάδοχο λευκών και ερυθρών τσάρων.

Our Everyday Augmented Lives

2004-12-15T01:25:00.000+02:00

Στα '90s γαργάλισε τη φαντασία μας, έγινε όπλο στα χέρια δυσνόητων μετανεωτερικών θεωρητικών και εστία υπαρξιακού άγχους. Σήμερα το cyborg - και η ιδέα της τεχνολογικής υπέρβασης των ορίων του ανθρώπινου που αντιπροσωπεύει - έχει χάσει λίγο από το edge του, ίσως γιατί μας έχει πλέον ενσωματώσει.

Ή γιατί σύντομα δε θα είναι πλέον ορατό δια γυμνού οφθαλμού: έξυπνο make up, έξυπνα υφάσματα και body area networks [link]. Την ίδια ώρα, ένας σωσίας του Ρασπούτιν στο Cambridge, ονόματι Aubrey de Grey, φιλοδοξεί να τινάξει τα ασφαλιστικά μας συστήματα στον αέρα και υποστηρίζει ότι "ο πρώτος άνθρωπος που θα [ψωνίζει] μέχρι τα 1000, μπορεί να είναι ήδη 60", ενώ οι Κινέζοι ετοιμάζονται να στέψουν την πρώτη "Miss Plastic Surgery." (Exoticizing the mundane, are we?)

Με μουσειακό κομμάτι μοιάζει πλέον ο κακομοίρης ο Stelarc.

Το τέλος της Προεδρολογίας

2004-12-14T02:31:00.000+02:00

Συζητήσεις επί συζητήσεων μέχρι να βρεθεί το επόμενο πρόσωπο-βιτρίνα της δημοκρατίας μας, το οποίο θα καταλάβει την "αδειανή καρέκλα"-σύμβολο των αδυναμιών της. Όλα αυτά μέχρι χτες το βράδι, οπότε και ανακοινώθηκε, σε πανελλαδικό δίκτυο, το όνομα του ιδανικού διεκπεραιωτή του πολιτειακού μας φολκλόρ - ήταν φυσικά ο αναμενόμενος σεβάσμιος, χαμηλών τόνων, ψιλοαπολιτίκ πολιτικός.

Καθ'όλα συμπαθής και άξιος αποδέκτης της τιμητικής διάκρισης ο κ. Παπούλιας, θα έιναι και καλός promoter της χώρας στα ταξίδια που θα κάνει στο εξωτερικό (*). Ας μείνουμε όμως εκεί, γιατί τα περί ρυθμιστή του πολιτεύματος και ανώτατου άρχοντα είναι μάλλον ανόητα. Από το '86 και μετά, το "ύπατο αξίωμα" έχει λίγη ουσιαστική σημασία στο υπερβολικά πρωθυπουργοκεντρικό μας σύστημα. Ο δε ρυθμιστικός ρόλος του Προέδρου εξαντλείται στο σίριαλ της εκλογολογίας που παίζεται ερήμην του κάθε πέντε χρόνια. Ευτυχώς τελειώσαμε και μ'αυτό.

Μήπως όμως η χώρα μας είναι πλέον αρκετά ώριμη ώστε να μπορεί να αντέξει το διπολισμό μιας πραγματικής "προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας;"

(*) Thomas δε το πιστεύω ότι είχε δηλώσει θαυμαστής του αλβανικού μοντέλου! =)

Spleen d'Athenes

2004-12-13T17:45:00.000+02:00

Γειά σας και χαρά σας από το νέο μου ζουρνάλ κριτικής και φλανερί εδώ στο Ριάλιτι Τέηπ. Η κατρακύλα συνεχίζεται όπως βλέπετε: απ'τα Καγιέ ~~ντι~~ ντυ Σινεμά στα δοξασμένα '70s, στη Ραδιοτηλεόραση τη δεκαετία του '80 (να'ναι καλά ο μακαρίτης ο Μαρούδας), το Τιβι Ζάπινγκ στα νάιντις τις ιδιωτικής πρωτοβουλίας και τώρα πάλι καλά που βρέθηκε το μπλογκ, γιατί με έβλεπα ανταποκρίτρια του Σοκ στο Κλάκσβικ. Η κινηματογραφική μου καρίερα βέβαια δόξα τω Θεώ... αλλά ας μην πολυλογώ και προκαλώ και το ψαλίδι του έντιτορ.

Μετά από οκτώ μήνες καλλιτεχνικής αυτοεξορίας στις Φερόες, επέστρεψα, έστω και για λίγο, στα πάτρια. Η αναπάντεχη καλοκαιρία της περασμένης εβδομάδας εξόργισε τον Ίγκυ που διέκοψε τα γυρίσματα κι έφυγε για communion με τη μούσα στο αιώνια σκοτεινό ερημονήσι Litla Dimun (από πίσω κι η ξινή η Ούλμαν, μη χάσει..). Απεδέχθην λοιπόν κι εγώ - τάχαμου διστακτικά και μετά το απαραίτητο νάζι - την πρόσκληση του Μιχάλη του Παπαγιαννάκη και παρευρέθην στο συνέδριο του ΣΥΝ. Ως ανεμένετο, το πρασινωπό καράβι του Μισέλ φούνταρε τελικώς και το κόμμα έβαλε πλώρη για άλλες θάλασσες με την πιρόγα του Αλέκου. Δε με πήρε και το παράπονο πάντως. Τζάμπα κρεμ μπριλέ στη μπίζνες κλας, ω γκος καβιάρ, ω γκος καβιάρ!

Στο περιθώριο των πολιτικών μου πρωτοβουλιών επεσκέφθην και την πειραματική σκηνή του Εθνικού, για να δω μαζί με φίλους παλιούς από τη Σορβόνη και την τοπική του Κιάτου το "Με αφορμή το χιόνι που λιώνει."

Για Χριστουγεννιάτικο παραμύθι μου έκανε ο τίτλος, αλλά τελικά ήταν η πρώτη ιστορία απ'το "Υπόγειο" του Ντοστογιέφσκη. Αφόρητη γκραβιτέ δηλαδή κι εγώ εκτός κλίματος, με τα γκυ μου και τα ου μου. Η παράστασις ήτο βέβαια αξιοπρεπής: αφαιρετικά σκηνικά, στενάχωρα καθίσματα για να συμμετέχει κι ο κώλος μας στην κακουχία του πρωταγωνιστή, ο οποίος συγκλόνισε με το φρενήρη, κάθυδρο φιλιππικό του κατά του ρασιοναλισμού. Πολύ πιτορέσκ για το νέο ΠΑΣΟΚ, πολύ σοφιστικέ για το Τηλετώρα. Κάποια στιγμή μάλιστα, μέσα στο παραλήρημα του, σα να με αναγνώρισε και μου φίλησε τα χέρι, βρίζοντας το Σεν Σιμόν και τον Ορέστη Κολοζώφ στα γαλλικά. Όμως το κλου της βραδιάς δεν ήταν το θεατρικό - ποτέ δεν είναι.

Να μη σας τα πολυλογώ, περιέργως φτάσαμε νωρίς στο θέατρο κι έπρεπε να σκοτώσουμε λίγη ώρα μέχρι να ξεκινήσει η παράσταση. Επειδή στο πειραματικό του Εθνικού συνωστίζονται τόσοι φερέλπιδες σκηνοθέται και ηθοποιοί και δε φτάνουν οι σκηνές, παίζονται έργα στα φουαγιέ, τις τουαλέτες κλπ. Έτσι, πέρα από το δωματάκι του εκδοτηρίου των εισιτηρίων με τη μισοπεθαμένη λάμπα φθορισμού, τις καρέκλες καταλήψεως και το αστόλιστο έλατο (δεν έχει βγει ακόμα το κονδύλι για τις μπάλες), δεν υπήρχε μέρος ν'ακουμπήσεις τα πισινά σου στα πέριξ του Εθνικού. (Ψέμματα, είναι κι ένα πατσατζήδικο της νέας γενιάς - αυτά με τι Nova και τη σαλάτα ρόκα-παρμεζάνα - αλλά δεν πάει η Δήμητρα σε τέτοια)

Είπαμε λοιπόν να κάνουμε μια πτι προμνάντ στο μαλακό υπογάστριο της ολυμπιακής μας πρωτευούσης, το ιστορικό τρίγωνο Κουμουνδούρου - Πλ. Αγίου Κωνσταντίνου - Ομόνοια. Όλο αυτό το τέρμιναλ σικ της αστικής παρακμής που λατρεύει ο φίλος μου ο Τσαγκαρουσιάνος. Αφού περάσαμε από το ελαφρώς ντιλαπιντέ κλάστερ των ενεχυροδανειστηρίων (όπου φαντάζομαι αφήνεις το παλιό ρολόι του παππού, φέυγεις με είκοσι καπίκια και πέφτεις πάνω στο Ρασκόλνικωφ που ανεβαίνει τη σκάλα με το σφυρί) φτάσαμε στην πλανεύτρα την Ομόνοια.

Ξέρετε ότι ο ρατσισμός κι ο σνομπισμός δεν έιναι στα γονίδιά μου (Δανούς, Νορβηγούς, Ισλανδούς, μ'όλες τις φυλές του Ισραήλ συναγελάζομαι εκεί στις Φερόες), αλλά μα το Θεό ήμουν σίγουρη ότι είχα πέσει πάνω σε οντισιόν για ιστορικό μελόδραμα του Μακμαλμπάφ, με θέμα τη ζωή των μουζίκων στην τσαρική Ρωσία. Αφού χαζέψαμε λίγο αμήχανα σ'ένα πάγκο με χαϊμαλιά και βιντεοταινίες αμφιβόλου, είπα στη φίλη μου τη Μαριακλαιρηδέσποινα να κάτσουμε λιγάκι στα παγκάκια της πλατείας γιατί με είχε κόψει κι η καινούργια η γόβα. Πλάι μας καθόταν ένας υποψήφιος κομπάρσος, βουβός και παραγουλισμένος. Σαν άλλη Φλόρενς Νάιτινγκεηλ είπα να του πιάσω κουβέντα να τον συνεφέρω κάπως, αλλά μάταια. Τι για τα δυο Γκρεκοτέλ στην Πειραιώς του είπα, τι για το Χατζηστεφάνου, τι για το Ευρωσύνταγμα, τι για τα τεφαρίκια τα χρωματιστά τα σώβρακα στην Αθηνάς, τι για την τελευταία δουλειά της Καρυστιάνη (αυτό το τελευταίο σαν ομοιοπαθητική), αυτός κοίταζε με απλανές βλέμμα προς τα λαμπιόνια του Χόντου και σα να παραμιλούσε. Ταραγμένη σκύβω να πιάσω την ομπρέλα μου που είχε πέσει στα τσιμέντα και τι λέτε αντικρίζω;

Ένα κρανίο ζώου, έτσι πάνω στις πλάκες της πλατείας! Παγανισταί; Ασυνείδητα αδέσποτα; Συμπόσιο φίλων του Λάβκραφτ; Μεταμοντέρνα ντεκορασιόν της Φωτεινής Πιπιλή; Φίλοι μου δεν ξέρω τι ήταν όλα αυτά, αλλά πέρασα τα επόμενα είκοσι λεπτά ψέλνοντας μέσα μου την πέμπτη του Μάλερ, ενώ χάζευα πιεσόμετρα στη βιτρίνα του Μπακάκου - το τελευταίο οχυρό του ορθολογισμού σ'αυτή την πλατεία. Χίλιες φορές με τον τρελό, στην παγωμένη υπόγα του Πετερσμπούρ.
[Περισσότερα]

Λίγο φως

2004-12-12T15:37:00.000+02:00

Από το άρθρο του Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιερόθεου στη σημερινή Κυριακάτικη "Ε":

Νομίζω κάτι πρέπει να γίνει προς τον διαχωρισμό των εξουσιών. Και η απλή πρόταση, που δεν γνωρίζω πώς και με ποιον τρόπο μπορεί να υλοποιηθεί, είναι να επικρατήσει το ασυμβίβαστο μεταξύ βουλευτικού και υπουργικού αξιώματος, δηλαδή ο πρωθυπουργός να επιλέγει ως υπουργούς εξέχοντες πολίτες με έγκριση του Κοινοβουλίου, η δικαιοσύνη να αφεθεί στο να εκλέγει μόνη της τα ηγετικά της στελέχη και ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας να εκλέγεται απευθείας από τον λαό.

Δε στέκομαι τόσο στην ουσία ή την εφαρμοσιμότητα της μεταρρύθμισης που προτείνει - και με την οποία γενικά συμφωνώ -, όσο στο πνεύμα που τη διέπει. Ευτυχώς υπάρχουν και φωνές μέσα στην ιεραρχία της ελληνικής εκκλησίας, που δε θεωρούν το Διαφωτισμό αφετηρία της πνευματικής μας παρακμής (σε αντίθεση με αυτήν, ας πούμε..)

3GB webmail

2004-12-12T14:55:00.000+02:00

Ο πληθωρισμός στο network storage ανεβαίνει. Άλλα 3GB εδώ. Τώρα περιμένω και το killer hack (a la Gmail Drive) που θα συνδυάζει όλες τις δωρεάν συνδρομές σε webmail services σ'ένα απολαυστικό 1ΤΒ network drive =) (Ναι, και λίγο ακόμα bandwidth δε θα έβλαπτε..)

Google Suggest

2004-12-12T01:59:00.000+02:00

Η Μηχανή Αναζήτησης γίνεται λίγο πιο έξυπνη. Μήπως πρόκειται και για ένα ακόμα πρωτότυπο revenue stream για την επίσημη αγαπημένη των netizens; Ή για μια ακόμα ευκαιρία για δημιουργικό googlebombing; Για τον ένα ή τον άλλο λόγο, η επιλογή λέξεων στο σχετικό FAQ είναι προσεκτική:

Our algorithms use a wide range of information to predict the queries users are most likely to want to see. For example, Google Suggest uses data about the overall popularity of various searches to help rank the refinements it offers. An example of this type of popularity information can be found in the Google Zeitgeist. Google Suggest does not base its suggestions on your personal search history.

Ο Dave Pell μας δίνει και το νέο Google Phonetic Alphabet. E-biz as in Echo-Bravo-India-Zulu? Try Ebay-Best Buy-Ikea-... =)

Red v. Blue

2004-12-11T17:25:00.000+02:00

Ένα μήνα μετά τις αμερικανικές εκλογές, ο πόλεμος κόκκινων και μπλε καλά κρατεί. Κάποιοι πουλάνε κλειδαριές ασφαλείας κατά της δεξιάς προπαγάνδας του Fox News (υποθέτω για αδύναμους liberals που δε μπορούν να αρκεστούν στο τηλεκοντρόλ), ενώ άλλοι πολεμούν τις γραμμές ανεφοδιασμού του εχθρού και εύχονται χαρούμενα "Μπλε Χριστούγεννα!"

Οι βαθυκόκκινοι, που δεν τα πολυγουστάρουν αυτά τα internets, προτιμούν τα παραδοσιακά media για να προβάλουν τις ανησυχίες τους: στο Mel Gibson ή το Michael Moore το oscar καλύτερης ταινίας; [link]

Votes, Bits & Bytes

2004-12-11T16:03:00.000+02:00

Δε συνεδριάζει μόνο ο Συνασπισμός αυτό το Σαββατοκύριακο. Τελευταία μέρα σήμερα για το συμπόσιο Internet and Society 2004: Votes, Bits and Bytes στο Berkman Center του Harvard Law School - ένα από τα πιο γερά σύγχρονα think tank Ιντερνετικής πολιτικής. Θέμα του η επίδραση του ιστού και άλλων διαδικτυακών τεχνολογιών στη δημοκρατία, την πολιτική, τη δημοσιογραφία και τα κοινωνικά κινήματα. Ιδιαίτερη έμφαση στις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές, τα πολιτικά blogs, τα peer-to-peer δίκτυα κ.α.

Το προπαρασκευαστικό υλικό βρίσκεται εδώ. Υπάρχει και ζωντανό video feed από τις σημερινές συζητήσεις. Οι βασικές ομιλίες λογικά θα αρχειοθετηθούν στο ίδιο site σε μερικές μέρες - ελπίζω με καλύτερη ποιότητα ήχου.

Αλέξανδρος

2004-12-10T02:24:00.000+02:00

Είδα το λοιπόν κι εγώ τον Αλέξανδρο - θέμα ατέρμονης μπουρδολογίας στα κανάλια κι αφορμή για μια απ' τις πιο γελοίες μηνύσεις που έχουν γίνει μετά από εκείνη της περίφημης κυρίας που ζεματίστηκε με τον καφέ των McDonald's. Ρίχνω λοιπόν και τη δική μου βαρυσήμαντη άποψη στο mix =)

Δε θα πολυλογήσω. Πήγα προσδοκώντας το ναδίρ, κάτι σαν το Plan 9 From Outer Space του Ed Wood - μια ταινία τόσο αβυσσαλέα κακή, που τελικά αξίζει να τη δεις. Δεν ήταν τέτοια. Για την ακρίβεια, τη βρήκα μια χαρά. Είχε πολλή ψυχανάλυση για να είναι αριστούργημα, αλλά έφτιαξε έναν ήρωα-ιδεαλιστή-σφαγέα-τύραννο-τυραννισμένο που μπορούσες περίπου να καταλάβεις, να συμπαθήσεις και να προβάλεις σε μεταγενέστερες προσωπικότητες-μυστήρια της ιστορίας. Ο Stone είχε και μια υπέροχη απάντηση σ'εκείνους που επιμένουν να κρίνουν τέτοιες ταινίες με βάση την ιστορική τους ακρίβεια: ένα δυνατό επιχείρημα για τη σαθρότητα της ίδιας της ιδέας της ιστορικής ακρίβειας.

Eίχε αρκετές αδυναμίες η ταινία, καμία όμως δε με ενόχλησε τόσο όσο οι εθνικές και άλλες ευαισθησίες του μεταφραστή ("Philip brought those devious Greeks to their knees" -> "ένωσε τους Έλληνες") ή τα χαχανίσματα με τα οποία αρκετοί "σινεφίλ" υποδέχονταν τα τετ-α-τετ Αλέξανδρου-Ηφαιστίωνα.

[Διαβάστε και την ενδιαφέρουσα κριτική του nik_kit στο Τεκμήριο της Ύπαρξης]

P2P: Ρομαντικοί και Ρεαλιστές

2004-12-09T21:04:00.000+02:00

Δυο χαρακτηριστικές ατάκες από το ενδιαφέρον άρθρο [θέλει συνδρομή] του Economist για τα δίκτυα P2P. Η αποκοπή τους από τα συμφραζόμενα είναι άδικη, όμως αυτές οι δύο προτάσεις τελικά συμπυκνώνουν δύο διακριτές αντιλήψεις της τεχνολογίας:

“P2P is a perfectly natural evolution of the internet—in fact, a return to the original style and usage that the creators of the internet really had in mind” [Ian Clarke, the founder of FreeNet, a P2P network that provides anonymity in order to bypass censorship]

“P2P is an architecture—what we need is a market mechanism” [Bernardo Huberman, the director of the Information Dynamics Lab at Hewlett-Packard Laboratories]

Το άρθρο συνοψίζει τις πρόσφατες χρήσεις της τεχνολογίας και κάποιες σοβαρές προσπάθειες για την ανάδειξή της ως νόμιμο και αποτελεσματικό εναλλακτικό μοντέλο στις κλασσικές μορφές διανομής. Αυτά είναι τα γερά επιχειρήματα για τους ευαγγελιστές των ομότιμων δικτύων, όχι η σχεδόν θρησκευτική προσήλωση στα οράματα των 60s και οι ασυναρτησίες περί "natural evolution."

(Θα επανέλθω με περισσότερα μόλις βρω το χρόνο)

Ουκρανία, Ιράκ και το δικαίωμα στη δημοκρατία

2004-12-08T18:06:00.000+02:00

Η πιο δυνατή νεοσυντηρητική πένα στις ΗΠΑ, ο Charles Krauthammer της Washington Post, συγκρίνει την πρόσφατη σύγκλιση ΗΠΑ-ΕΕ στη σοφτ διασκευή του ψυχροπολεμικού δράματος παλαιότερων δεκαετιών που παίζεται σήμερα στην Ουκρανία, με το βαθύ σχίσμα γύρω από το μέλλον του Ιρακ. Σύμφωνα με τη συνήθη ρητορική των νεοσυντηρητικών, κλείνει με το επιχείρημα που ξέρει πως θα βρει πρόσφορο έδαφος στο πνεύμα των φιλελεύθερων και την καρδιά των αριστερών (τέτοιοι ήταν άλλωστε κι αυτοί στην αρχή της διαδρομής τους): γιατί να έχουν δικαίωμα στη δημοκρατία οι Ουκρανοί, αλλά όχι οι Ιρακινοί;

Τουλάχιστον ειρωνικό, αν σκεφτούμε ότι ο Ψυχρός πόλεμος ήταν - από τη σκοπιά της Δύσης - πόλεμος ενάντια σ'έναν επικίνδυνο, απλουστευτικό ιδεαλισμό. [link] (Χρειάζεται registration - ή BugMeNot)

Apple και IBM;

2004-12-08T01:17:00.000+02:00

Μια πολύ τολμηρή υπόθεση για την επικείμενη πώληση του τμήματος προσωπικών υπολογιστών της IBM, από τον Cormac O'Reilly του Register:

...an even better and more audacious speculation is that once publicly free of the PC division IBM will either buy, or form a close joint venture with Apple to sell its PCs, which coincidentally are now built around IBM's PowerPC chip. Selling its PC Division would also pave the way for such an IBM move to be approved by the FTC.
[το πλήρες κείμενο]

Αυτό κι αν θα'ναι βόμβα, 20 χρόνια μετά τη θρυλική διαφήμιση του Superbowl! (Και ωραίο twist, μετά την προχτεσινή συζήτηση στο digitalville)

Becker-Posner Blog

2004-12-07T23:31:00.000+02:00

Ο καλός φίλος της στήλης και έγκριτος ιστολογιοδίφης Μάηκωλ μου έγραψε για ένα νέο celebrity blog. Ένας νομπελίστας οικονομολόγος (Becker) κι ένας ομοσπονδιακός δικαστής που έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας (Posner), γράφουν για πολιτική, νομικά, οικονομικά και τεχνολογία. Σχετικά blog-savvy - ο Posner είχε κάνει guest-blogging στο ψηφιακό σπίτι του Larry Lessig πριν λίγους μήνες -, ξεκίνησαν χτες με δυο αρκετά προβοκατόρικες τοποθετήσεις γύρω από το θέμα του "προληπτικού πολέμου." Πολύ ενδιαφέροντα τα σχόλια των αναγνωστών. [link]

"The Last Anchorman.."

2004-12-07T18:25:00.000+02:00

Δεν είχα σκοπό να γράψω εδώ γι'αυτό, αλλά νομίζω ότι συνδέεται με τη συζήτηση γύρω τη σημασία των "θεσμών" (όπως οι NY Times) για τους Αμερικανούς: Άρθρο του Andrew Sullivan στους Κυριακάτικους Times του Λονδίνου, με αφορμή την αλλαγή φρουράς στους παρουσιαστές των κεντρικών δελτίων ειδήσεων σε δύο από τα τρία μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα των ΗΠΑ. Πολύ ενδιαφέρουσες οι σκέψεις του για τον ιστορικό ρόλο του anchorman και την παρακμή των nightly news στα παραδοσιακά δίκτυα. Λιγότερο πειστική η σύνδεση με την επανεκλογή του Τζορτζ Μπους. [link]

Le Monde Blogs!

2004-12-06T19:34:00.000+02:00

Η Le Monde αγκαλιάζει τα blogs (και δεν τους αλλάζει και τ'όνομα!) Blog away κύριοι και κυρίες της εγχώριας σκηνής. Ίσως κάποια μέρα ο Πρετεντέρης κι ο Μαρίνος ν' αποκτήσουν περίεργους γείτονες στο ΒτΚ =)

Χόρτο, εθελοντισμός και η επανένταξη του P2P

2004-12-06T14:24:00.000+02:00

Δεν είναι ιδιαίτερα φρέσκο νέο, αλλά οποιαδήποτε αναφορά στο μέλλον των ομότιμων (P2P) δικτύων [ή, καλύτερα, "δικτύων ομοτίμων";] στη διανομή ψηφιακού περιεχομένου πρέπει να περιλαμβάνει και το "γνήσια Ιντερνετικό" Weed. Έχει ένα ωραίο grassroots appeal κι είναι ο πιο φυσικός τρόπος εκμετάλλευσης των ιδιαιτεροτήτων της τεχνολογίας - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει και αρνητικά: α) χρειάζεται DRM και β) αμφισβητεί τις παραδοσιακές μορφές διανομής τόσο ριζικά, ώστε να καθιστά το ενδεχόμενο αποδοχής του από μεγάλες δισκογραφικές στο προσεχές μέλλον εξαιρετικά αμφίβολο. Τέτοιου τύπου multilevel marketing ίσως λειτουργεί καλύτερα για upstart μπάντες και λιγότερο mainstream ακούσματα. [Σχετικό άρθρο στο Wired News]

Υπάρχει πάντα και η πρόταση του EFF, δανεισμένη από το εθελοντικό μοντέλο του shareware. Είναι απλή και ρεαλιστική, αλλά και πάλι δεν περιμένω από τη μουσική βιομηχανία να συμφωνήσει με κάτι τέτοιο, χωρίς να έχει πρώτα αδειάσει τη φαρέτρα των μηνύσεων και του lobbying.

"What is EPIC?"

2004-12-05T02:02:00.000+02:00

Η ιστορία του Web ως χρονικό του τέλους της 4ης εξουσίας (στην παραδοσιακή της μορφή). Καταπληκτικό faux documentary του έτους 2014, με ατμόσφαιρα που θυμίζει Philip K. Dick. Πόση διαφορά έχει άραγε το Google News από τα homeopapes στις παλιές ιστορίες του PKD;

[link] Θέλει σχετικά γρήγορη σύνδεση (ιδανικά DSL)

Snocap - η επανένταξη;

2004-12-04T18:16:00.000+02:00

Ο Shawn Fanning, το original κακό παιδί του file-sharing και ιδρυτής του Napster, ολοκληρώνει τη μεταμόρφωσή του σε ευυπόληπτο whitehat. Η νέα του εταιρία, Snocap, θα αναστήσει το υπέροχο - και νομικά προβληματικό - interface του παλιού Napster, αυτή τη φορά σαν γέφυρα μεταξύ δισκογραφικών και δικτύων P2P. To Snocap θα πληρώσει τις δισκογραφικές για να δημιουργήσει μια κεντρική ψηφιακή αποθήκη μουσικής, με την οποία θα μπορούν να συμβάλλονται P2P operators όπως η Sharman Networks του γνωστού Kazaa. Κάθε φορά που ένας χρήστης του Kazaa θα κατεβάζει κάποιο κομμάτι, το αρχείο θα σκανάρεται και θα συγκρίνεται με τη συλλογή του Snocap. Αν το κομμάτι υπάρχει στη συλλογή, η Sharman θα πληρώνει ένα μικρό royalty στην εταιρία του Fanning. Το κόστος τελικά θα μεταφέρεται στους χρήστες μέσω συνδρομών ή διαφημίσεων.

Η ιδέα του Fanning έχει ήδη πάρει χρηματοδότηση $10M, ίσως γιατί οι venture capitalists βλέπουν μια αναδυόμενη αγορά μεσαζόντων-διαχειριστών πνευματικής ιδιοκτησίας. Στα θετικά του Snocap η επιθυμία των εταιριών P2P να απαλλαγούν απ' τη δικαστική-νομοθετική αγχόνη που αιωρείται πάνω από το κεφάλι τους, αλλά και η απουσία DRM (που εξελίσσεται σε Vietnam των συστημάτων διανομής ψηφιακού περιεχομένου). Στα αρνητικά, ότι θα χρειαστεί να περπατήσει πάνω σε κινούμενη άμμο - αφού με κάτι τέτοιο μοιάζει ο εφιάλτης του licensing μέσα στο σημερινό νομικό και δικαιοδοτικό χάος. Very high market risk.. [link]
[Περισσότερα]

Ουκρανία και Αριστερά

2004-12-03T13:02:00.000+02:00

Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που συμβαίνει με την αποτίμηση των εξελίξεων στην Ουκρανία. Από τη μια βλέπουμε εικόνες που φέρνουν στο νου τις συγκλονιστικές μέρες του '89. Απ'την άλλη, είμαστε αρκετά απομακρυσμένοι από την εποχή εκείνη και πολύ πιο κυνικοί. Ωραίοι οι πολύχρωμοι διαδηλωτές με τα λουλούδια και τις impromptu συναυλίες, αλλά γιατί τέτοια υποστήριξη από τη Δύση και τα media της;

Η Αριστερά είδικά εμφανίζεται πάλι διχασμένη. Ακόμα και το Indymedia (που αυτές τις μέρες γιορτάζει τα 5 του χρόνια), μοιάζει να αποφεύγει επιμελώς το σχολιασμό των γεγονότων της Ουκρανίας - ειδικά μετά απ' αυτό.

Μετά χαράς θα φάω το keyboard μου αν το προσεχές μέλλον δικαιώσει τους δύσπιστους, αλλά νομίζω ότι ο Ουκρανός ξεσκεπάζει λίγο από τον κυνισμό που απειλεί να οδηγήσει τη Δύση στην πολιτική παράλυση (εν μέρει χάρη και στα κατορθώματα των νεοσυντηρητικών του Λευκού Οίκου): απλοϊκή θεώρηση των πραγμάτων, γενικεύσεις και πετρέλαια. Παντού πετρέλαια.

Για να κάνω κι εγώ μια υπεραπλούστευση: Θα υποστήριζαν οι σημερινοί κυνικοί την ελληνική επανάσταση του '21;

[Background Reading: Εκλογές στην Ουκρανία]

Η Βραζιλία σπάει τις πατέντες

2004-12-03T01:38:00.000+02:00

Να κι ένα καλό νέο στη φετινή μάλλον μελαγχολική παγκόσμια μέρα κατά του AIDS. Η Βραζιλία αγνοεί την πνευματική ιδιοκτησία των μεγάλων φαρμακευτικών - αιτία διαρκούς ανθρωπιστικής καταστροφής στον αναπτυσσόμενο κόσμο - και παρασκευάζει generic φάρμακα για το HIV. Τα φάρμακα αυτά θα διατίθενται δωρεάν στους φορείς του ιού. [link]

The Incredibles - Η Αποκατάσταση του Σούπερ Ήρωα

2004-12-02T23:38:00.000+02:00

Διαβάζω για τους Απίθανους της Pixar σ'ενα από τα πολύ ενδιαφέροντα blogs της - μικρής (;) - ελληνικής "σφαίρας."

τα references στο κλίμα των κατασκοπικών ταινιών των ‘60s από την μέση της ταινίας και μετά, είναι αμέτρητα και γίνονται με τον καλύτερο και πιο εμπνευσμένο τρόπο. Εξωτικά νησιά με ηφαίστεια, underground lairs και αμέτρητοι ένοπλοι φύλακες που περιπολούν το κρησφύγετο του κακού ενώ μετακινούνται με monorail trains, πύραυλοι που εκτοξεύονται στο διάστημα μέσα από το ηφαίστειο μετά από αντίστροφη μέτρηση, και τόσα όλα. Και όλα με ένα set design εντελώς εμπνευσμένο από τα σχέδια του Ken Adam και με μουσική υπόκρουση από τον Michael Giacchino (Alias) εναρμονισμένη στο ύφος των soundtracks του John Barry... [link]

Πολύ ενδιαφέρον βρήκα και το σχόλιο του Bird πάνω στην ιδέα του υπερήρωα - που συχνά συνδέεται με ένα ψιλοφασιστικό πρότυπο masculinity και απορρίπτεται ως εντελώς εφηβικό είδος κόμικς. Ο "κύριος Απίθανος", όπως και πολλοί ήρωες των ρεβιζιονιστικών κόμικς των δεκαετιών 70 και 80 (με αποκορύφωμα το καταπληκτικό Watchmen του Alan Moore, που θα μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ο Αρονόφσκι) ντύνεται ξεκάθαρα με το μανδύα του αντικονφορμισμού, όχι της τάξης. Τοποθετώντας την ιστορία στα φαινομενικά ανέμελα αλλά πολύ καταπιεστικά αμερικανικά '50ς, ο Bird τονίζει ακόμα περισσότερο την επιθυμία για απόδραση, που έμελλε να εκραγεί την επόμενη δεκαετία. (Στο υποθετικό sequel των Απίθανων, η ντροπαλή Violet θα ήταν ένα super duper παιδί των λουλουδιών)

Η αλήθεια είναι οτι τα superhero comics είναι παρεξηγημένα. Μια ματιά στην ιστορία τους μόνο δείχνει ότι κατά βάθος είναι πολύ ανατρεπτικό είδος διήγησης. Καλύτερα απ'όλους ίσως, την ιστορία αυτή τη διηγείται ένας μυθιστοριογράφος: ο Michael Chabon, στο βραβευμένο με Pulitzer The Amazing Adventures of Kavalier and Clay (2001).

Update: Για άλλους πάλι, ο αντικονφορμισμός των Απίθανων λίγο διαφέρει από αυτόν του Ντικ Τσέινι. Γιατί όχι; Κι οι νεοσυντηρητικοί παιδιά των 60s είναι.. 1, 2

Blogging the Velvet Revolution

2004-12-02T09:41:00.000+02:00

Η κρίση στην Ουκρανία από μέσα. Δεν έχω βρει ακόμα blog που να υποστηρίζει το Γιανούκοβιτς (όχι ιδιαίτερα παράξενο αν αναλογιστούμε τον πολιτικοκοινωνικό χάρτη της χώρας), αλλά η αμεσότητα αξίζει, έστω κι αν λείπει η πολυφωνία.

Neeka's Backlog
ukraine_revolution

Δε συγκινούνται βέβαια όλοι με τα περί "βελούδινης επανάστασης." Ο K. Gajendra Singh, Ινδός διπλωμάτης με θητεία στην ανατολική Ευρώπη, βλέπει αντίθετα ένα καλοστημένο δυτικό franchise επαναστάσεων.

The Western media have only highlighted how youthful demonstrators can bring down an authoritarian regime, simply by attending rock concerts in a central square. The demonstrations supporting pro-Western Yushchenko have laser lights, plasma screens, sophisticated sound systems, rock concerts, tents to camp in and huge quantities of orange clothing. These are all spontaneous protests. Enormous rallies were held in Kiev and eastern Ukraine in support of Yanukovich, but Western TV channels hardly noticed them. Yanukovich supporters were denigrated as having been brought in by buses, while ignoring obvious questions such as where the "Orange Revolution" money has come from and how quickly the opposition organized. It appears to be another case of spreading democracy through the use of a civilian coup d'etat. [link]

Open-source δημοσιογραφία;

2004-12-02T08:37:00.000+02:00

Φρέσκο και πολύ ενδιαφέρον πράμα από την "κολλεχτίβα" που μας έφερε τη wikipedia (ελληνιστί Βικιπαίδεια). Αν τα blogs εκδημοκράτισαν το άρθρο γνώμης, το wikinews μπορεί κάποια μέρα να ανταγωνιστεί τα μεγάλα news feeds. Μπορεί το μοντέλο ανοικτού κώδικα να εξασφαλίσει αντικειμενικότερη πληροφόρηση; Και αν ναι, με ποιούς κανόνες; Αξίζει να ρίξετε μια ματιά στο review process poll - wikiκρατία εν δράσει!

Σχετικό άρθρο στο Wired News (thanks Κώστα!)

Βία - Θρησκεία - Ψυχαγωγία

2004-11-29T05:09:00.000+02:00

Η νέα μόδα στον κόσμο του videogaming λέγεται "χριστιανικό παιχνίδι!" Πέρα από το ελαφρώς suggestive όνομα, δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένα shooter σαν το Halo μπορεί να θεωρείται "christian-themed game." Μπορεί να το επιβεβαιώσει κάποιος που το έχει παίξει αρκετά;

Το πλέον απίστευτο βέβαια είναι ότι βγαίνει παιχνίδι δράσης με τίτλο "The Passion of the Christ!" (βασισμένο στην περσινή ταινία του Mel Gibson). Να υποθέσω ότι ο Ιησούς θα προσπαθεί να ξεφύγει από τους κακούς;

http://swiftreport.blogs.com/news/2004/11/christian_gamer.html