The Reality Tape

Monday, December 13, 2004

Spleen d'Athenes

Γειά σας και χαρά σας από το νέο μου ζουρνάλ κριτικής και φλανερί εδώ στο Ριάλιτι Τέηπ. Η κατρακύλα συνεχίζεται όπως βλέπετε: απ'τα Καγιέ ντι ντυ Σινεμά στα δοξασμένα '70s, στη Ραδιοτηλεόραση τη δεκαετία του '80 (να'ναι καλά ο μακαρίτης ο Μαρούδας), το Τιβι Ζάπινγκ στα νάιντις τις ιδιωτικής πρωτοβουλίας και τώρα πάλι καλά που βρέθηκε το μπλογκ, γιατί με έβλεπα ανταποκρίτρια του Σοκ στο Κλάκσβικ. Η κινηματογραφική μου καρίερα βέβαια δόξα τω Θεώ... αλλά ας μην πολυλογώ και προκαλώ και το ψαλίδι του έντιτορ.

Μετά από οκτώ μήνες καλλιτεχνικής αυτοεξορίας στις Φερόες, επέστρεψα, έστω και για λίγο, στα πάτρια. Η αναπάντεχη καλοκαιρία της περασμένης εβδομάδας εξόργισε τον Ίγκυ που διέκοψε τα γυρίσματα κι έφυγε για communion με τη μούσα στο αιώνια σκοτεινό ερημονήσι Litla Dimun (από πίσω κι η ξινή η Ούλμαν, μη χάσει..). Απεδέχθην λοιπόν κι εγώ - τάχαμου διστακτικά και μετά το απαραίτητο νάζι - την πρόσκληση του Μιχάλη του Παπαγιαννάκη και παρευρέθην στο συνέδριο του ΣΥΝ. Ως ανεμένετο, το πρασινωπό καράβι του Μισέλ φούνταρε τελικώς και το κόμμα έβαλε πλώρη για άλλες θάλασσες με την πιρόγα του Αλέκου. Δε με πήρε και το παράπονο πάντως. Τζάμπα κρεμ μπριλέ στη μπίζνες κλας, ω γκος καβιάρ, ω γκος καβιάρ!

Στο περιθώριο των πολιτικών μου πρωτοβουλιών επεσκέφθην και την πειραματική σκηνή του Εθνικού, για να δω μαζί με φίλους παλιούς από τη Σορβόνη και την τοπική του Κιάτου το "Με αφορμή το χιόνι που λιώνει."

Για Χριστουγεννιάτικο παραμύθι μου έκανε ο τίτλος, αλλά τελικά ήταν η πρώτη ιστορία απ'το "Υπόγειο" του Ντοστογιέφσκη. Αφόρητη γκραβιτέ δηλαδή κι εγώ εκτός κλίματος, με τα γκυ μου και τα ου μου. Η παράστασις ήτο βέβαια αξιοπρεπής: αφαιρετικά σκηνικά, στενάχωρα καθίσματα για να συμμετέχει κι ο κώλος μας στην κακουχία του πρωταγωνιστή, ο οποίος συγκλόνισε με το φρενήρη, κάθυδρο φιλιππικό του κατά του ρασιοναλισμού. Πολύ πιτορέσκ για το νέο ΠΑΣΟΚ, πολύ σοφιστικέ για το Τηλετώρα. Κάποια στιγμή μάλιστα, μέσα στο παραλήρημα του, σα να με αναγνώρισε και μου φίλησε τα χέρι, βρίζοντας το Σεν Σιμόν και τον Ορέστη Κολοζώφ στα γαλλικά. Όμως το κλου της βραδιάς δεν ήταν το θεατρικό - ποτέ δεν είναι.

Να μη σας τα πολυλογώ, περιέργως φτάσαμε νωρίς στο θέατρο κι έπρεπε να σκοτώσουμε λίγη ώρα μέχρι να ξεκινήσει η παράσταση. Επειδή στο πειραματικό του Εθνικού συνωστίζονται τόσοι φερέλπιδες σκηνοθέται και ηθοποιοί και δε φτάνουν οι σκηνές, παίζονται έργα στα φουαγιέ, τις τουαλέτες κλπ. Έτσι, πέρα από το δωματάκι του εκδοτηρίου των εισιτηρίων με τη μισοπεθαμένη λάμπα φθορισμού, τις καρέκλες καταλήψεως και το αστόλιστο έλατο (δεν έχει βγει ακόμα το κονδύλι για τις μπάλες), δεν υπήρχε μέρος ν'ακουμπήσεις τα πισινά σου στα πέριξ του Εθνικού. (Ψέμματα, είναι κι ένα πατσατζήδικο της νέας γενιάς - αυτά με τι Nova και τη σαλάτα ρόκα-παρμεζάνα - αλλά δεν πάει η Δήμητρα σε τέτοια)

Είπαμε λοιπόν να κάνουμε μια πτι προμνάντ στο μαλακό υπογάστριο της ολυμπιακής μας πρωτευούσης, το ιστορικό τρίγωνο Κουμουνδούρου - Πλ. Αγίου Κωνσταντίνου - Ομόνοια. Όλο αυτό το τέρμιναλ σικ της αστικής παρακμής που λατρεύει ο φίλος μου ο Τσαγκαρουσιάνος. Αφού περάσαμε από το ελαφρώς ντιλαπιντέ κλάστερ των ενεχυροδανειστηρίων (όπου φαντάζομαι αφήνεις το παλιό ρολόι του παππού, φέυγεις με είκοσι καπίκια και πέφτεις πάνω στο Ρασκόλνικωφ που ανεβαίνει τη σκάλα με το σφυρί) φτάσαμε στην πλανεύτρα την Ομόνοια.

Ξέρετε ότι ο ρατσισμός κι ο σνομπισμός δεν έιναι στα γονίδιά μου (Δανούς, Νορβηγούς, Ισλανδούς, μ'όλες τις φυλές του Ισραήλ συναγελάζομαι εκεί στις Φερόες), αλλά μα το Θεό ήμουν σίγουρη ότι είχα πέσει πάνω σε οντισιόν για ιστορικό μελόδραμα του Μακμαλμπάφ, με θέμα τη ζωή των μουζίκων στην τσαρική Ρωσία. Αφού χαζέψαμε λίγο αμήχανα σ'ένα πάγκο με χαϊμαλιά και βιντεοταινίες αμφιβόλου, είπα στη φίλη μου τη Μαριακλαιρηδέσποινα να κάτσουμε λιγάκι στα παγκάκια της πλατείας γιατί με είχε κόψει κι η καινούργια η γόβα. Πλάι μας καθόταν ένας υποψήφιος κομπάρσος, βουβός και παραγουλισμένος. Σαν άλλη Φλόρενς Νάιτινγκεηλ είπα να του πιάσω κουβέντα να τον συνεφέρω κάπως, αλλά μάταια. Τι για τα δυο Γκρεκοτέλ στην Πειραιώς του είπα, τι για το Χατζηστεφάνου, τι για το Ευρωσύνταγμα, τι για τα τεφαρίκια τα χρωματιστά τα σώβρακα στην Αθηνάς, τι για την τελευταία δουλειά της Καρυστιάνη (αυτό το τελευταίο σαν ομοιοπαθητική), αυτός κοίταζε με απλανές βλέμμα προς τα λαμπιόνια του Χόντου και σα να παραμιλούσε. Ταραγμένη σκύβω να πιάσω την ομπρέλα μου που είχε πέσει στα τσιμέντα και τι λέτε αντικρίζω;

Ένα κρανίο ζώου, έτσι πάνω στις πλάκες της πλατείας! Παγανισταί; Ασυνείδητα αδέσποτα; Συμπόσιο φίλων του Λάβκραφτ; Μεταμοντέρνα ντεκορασιόν της Φωτεινής Πιπιλή; Φίλοι μου δεν ξέρω τι ήταν όλα αυτά, αλλά πέρασα τα επόμενα είκοσι λεπτά ψέλνοντας μέσα μου την πέμπτη του Μάλερ, ενώ χάζευα πιεσόμετρα στη βιτρίνα του Μπακάκου - το τελευταίο οχυρό του ορθολογισμού σ'αυτή την πλατεία. Χίλιες φορές με τον τρελό, στην παγωμένη υπόγα του Πετερσμπούρ.

[Περισσότερα]

4 Comments:

  • Βάλατε φωτιά στο ιμαζιναίρ μας. Φελισιτασιόν. Με τα πρώτα σύννεφα να περιμένουμε ανταποκρίσεις και από τις Φερόες;

    By Blogger kukuzelis, at December 14, 2004 at 12:24 PM  

  • Από κοντά κι εγώ, μη χάσω: Ωρέέέ, τρε αντερεσάντ το σπικάζ! Μπράβο Dimitra, φυσάει αέρας ανάμεσα στις λέξεις. Φτιάχτκα!

    By Blogger thas, at December 14, 2004 at 2:01 PM  

  • Ευχαριστώ για τα όμορφα σας λόγια σερζαμί - σαν κρέμα μεντόλ στην πονεμένη μου μέση. Πράγματι, όσο κι αν λατρεύω τη χαρούμενη αμπσυρντιτέ των Αθηνών, μόλις πέσουν λίγο τα μιλιμπάρ επιστρέφω στο Βορρά. Έχουμε και τη ρετροσπεκτίβα του Russ Meyer στο μποζάρ του Τορσάβεν. Ντερανζμάν!

    By Blogger Dimitra, at December 14, 2004 at 6:04 PM  

  • Αχ! ο Russ! Τον κατάστρεψε άραγε η Kitten Natividad; Κατάφερα να δω ολόκληρο μόνο το Beyond the Valley of the Dolls. Ήμουν κλεισμένος στην αίθουσα βλέπετε. Τα υπόλοιπα προσπάθησα να τα δω δανειζόμενος από βιντεοκλάμπ. Μετά τα πρώτα δέκα λεπτά (που μου άρεσαν) έβαλα τις ταινίες στο FF. Προτιμώ φωτογραφίες από τα έργα του. Καλή ρετροσπεκτίβα.Καλή επιτυχία στα σχέδια σας και μερσί έτσι κι αλλιώς.

    By Blogger kukuzelis, at December 14, 2004 at 8:44 PM  

Post a Comment

<< Home