The Reality Tape

Wednesday, December 15, 2004

In Defensio...

Ας με συγχωρήσει ο οικοδεσπότης που ξεκινώ διαφωνώντας μαζί του, αλλά νομίζω ότι είναι δείγμα ωριμότητας πολιτειακής ο ουσιαστικός μονοπολισμός στην εκτελεστική εξουσία. Χαίρομαι όταν το πολίτευμα είναι αρκούντως λειτουργικό ώστε ο «αρχηγός του κράτους» να έχει απλώς μια ceremonial θέση, να αποτελεί ένα placeholder, τρόπον τινά.

Αρνούμαι να δεχτώ ως στοιχείο δημοκρατικης προόδου την εννοια ότι μπορεί ένα πρόσωπο να είναι «ρυθμιστής του πολιτεύματος». Για ποιο λόγο το πολίτευμα χρειάζεται «ρυθμιστή» όταν οι θεσμοί του λειτουργούν ως όφειλαν; Ο Πρόεδρος στο παρόν σύστημα παίζει πολιτικά το ρόλο του διεκπεραιωτή και αυτός είναι ο μόνος ρόλος που αρμόζει στο αξίωμα με το οποίο η κοινοβουλευτική δημοκρατία αντικατέστησε (όπου αντικατέστησε) εκείνο του μονάρχη.

Μάλιστα δοκοί μοι, οι μόνες χώρες που διατηρούν έναν ουσιαστικό διπολισμό είναι αυτές που ακόμη νοσταλγούν υποσυνείδητα το αυτοκρατορικό/ιμπεριαλιστικό παρελθόν τους - δηλαδή η Γαλλία, με την επταετή (!!) προεδρική θητεία, και η Ρωσία, με τον περίπου διάδοχο λευκών και ερυθρών τσάρων.

1 Comments:

  • Σαν στο σπίτι σας dottore και ζήτω τα διπολικά blogs! =)

    Δεν έγκειται στο ceremonial ρόλο του Προέδρου αυτό που βλέπω σαν αδυναμία του πολιτικού μας συστήματος, άλλα στην υπερβολική ισχύ του Πρωθυπουργού - και είναι πρόβλημα που επιδείνωσε η αναθεώρηση του '86.

    Ο μονοπολισμός αυτός είναι νομίζω προβληματικός για δύο λόγους:

    α) την ουσιαστική υπαγωγή της νομοθετικής (αλλά και της δικαστικής) εξουσίας στην εκτελεστική.
    β) το έλλειμα δημοκρατίας στο εσωτερικό των δυο κομμάτων εξουσίας και ο διπλός ρόλος του Πρωθυπουργού (που είναι ταυτόχρονα και κομματάρχης)

    Υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να περιοριστεί ο μονοπολισμός. Η εφαρμογή του Αμερικανικού μοντέλου ας πούμε, θα έλυνε και το (α) και το (β), αλλά προφανώς δεν είναι στη σφαίρα του εφικτού. Ένας ισχυρότερος - ιδανικά υπερκομματικός - Πρόεδρος, εκλεγόμενος απ'ευθείας απ'το λαό, θα ήταν ένας λιγότερο αποτελεσματικός, αλλά πιο απλός τρόπος. Η Γαλλία είναι προφανώς το παράδειγμα που έχω στο μυαλό μου (*), αλλά και στη χώρα μας ακόμα το σύστημα είχε δουλέψει μια χαρά - και μάλιστα σε εποχή έντονης πόλωσης.

    Όσο για το σκέλος της ιστορικής-ψυχολογικής ερμηνείας, νομίζω ότι η σύνδεση του Γαλλικού συστήματος με τη νοσταλγία του imperium είναι λιγότερο ξεκάθαρη από τη σύνδεση του Ελληνικού συστήματος με την πικρή εμπειρία της βασιλευόμενης δημοκρατίας.

    * Ρωσία;; Ξεχνάς και το Ιράν =)

    By Blogger Yorgos, at December 15, 2004 at 8:34 PM  

Post a Comment

<< Home