The Reality Tape

Sunday, December 19, 2004

Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης (από τηλοψίας, even)

Αχ φίλοι μου και φίλες τι πράμα κι αυτό με τη λεωφορειοπειρατεία τις προάλλες. Τα δράματα με ομήρους, απελπισμένους κακοποιούς και δημοσιογράφους τόσο εξιταρισμένους, που κάνουν σαρδάμ ακόμα και στα χιλιοδουλεμένα κλισέ, δεν υπόκεινται στη φθορά ούτε του ριμέικ, ούτε του σίκουελ.

Καρδιοχτύπησα για τους ομήρους, μα και οι πειρατές δε με άφησαν αδιάφορη. Ρίγος μ'έπιασε όταν άκουσα τις φωνές τους στον Ευαγγελάτο. Κι όταν αργότερα κλείσανε τα βλέφαρα μου μπροστά στην τηλεόραση έκανα ανήσυχο ύπνο, γεμάτο όνειρα βίαιης απόδρασης από τις στραγγαλιστικές νόρμες της μπουρζουαζίας - Ούλρικε Μάινχοφ! Πάτι Χέρστ! Εύη Δρούτσα! - και είδη τηλεμάρκετινγκ. Και την επομένη ήθελα να πάω ινκόγκνιτο έξω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων να τους δω κι από κοντά, αλλά τελευταία στιγμή με συγκράτησε ο Μπακογιαννόπουλος με υποσχέσεις ψεύτικες για δήθεν ανέκδοτες κόπιες ενός παλιού Μιζογκούτσι. Τα ίδια κάνει με όλες.

***

Πρωί-πρωί τα είχα μάθει τα καθέκαστα από το μασέρ/αστρολόγο/in-house συνομωσιολόγο μου τον Περικλή. "Στημένα είναι όλα Δήμητρα," μου είπε με το ύφος του ανθρώπου που δεν πολυσκοτίζεται με την απατηλή κομπλεξιτέ αυτού του κόσμου.

- Όλα στημένα! Από τη λεωφορειοπειρατεία μέχρι την αποχώρηση τις Ανέτ, από το φλερτ της Έλλης Κοκκίνου με το γιο του Αλβανού Πρωθυπουργού μέχρι τη συνεργασία Νταλάρα-Ρέμου. Και ξέρεις φαντάζομαι γιατί...
- Έχει να κάνει με το πρωτόκολλο των σοφών της Σιών κι αυτό;
- Όχι Δήμητρα, οι δικοί μας τα κάνουν για να μας αποσπάσουν την προσοχή απ'το ξεβράκωμα που έρχεται την Παρασκευή! Θυμάσαι αυτούς τους δύο τύπους απ'τη Ρηγίλλης που έστελναν τους κίτρινους φακέλλους στις εκκλησίες τον περασμένο Μάρτη;

Λίγο υπερβολικά μου ακούστηκαν όλα αυτά, αλλά δεν ενέδωσα στην ορμή να τον πω αυριανιστή. Με είχε ήδη τσίτσιδη, λιγδερή και κεφαλοκλειδωμένη πάνω στη λουί κένζ την τραπεζαρία κι ήθελα να αποφύγω τα χειρότερα. Χρυσάφι την είχα πληρώσει στη Μιραράκη..

***

Πέρασα το υπόλοιπο του πρωινού διαβάζοντας, ενώ με το ένα μάτι παρακολουθούσα και το συνεχιζόμενο δράμα αυτού του μουσάτου του δημοσιογράφου που ήταν παγιδευμένος από τα χαράματα στο στούντιο της ΝΕΤ κι έπρεπε να μπουρδολογεί με διάφορους καλεσμένους μέχρι να τελειώσει η πειρατεία. Ξέρετε για τη βισεράλ αποστροφή μου προς τους μουσάτους (με εξαιρέσεις τον Ιησού, τον Κακαουνάκη και τον πολεμιστή του φωτός στο Σερβάιβορ), αλλά αυτόν το φουκαρά τον λυπήθηκα πραγματικά.

***

Ευτυχώς που δεν ξέχασα και το ραντεβού με την αξιαγάπητη κυρατρίς της στοματικής μου κοιλότητας - για λεύκανση και γενικότερη διευθέτηση εν όψει κάποιων επερχόμενων τηλεοπτικών εμφανίσεων (όλα πρέπει να τα προσέχεις όταν πρόκειται να πας στο άντρο του Σαρτίνι). Άκουγε Ντουκ Έλινγκτον η Ιφιγένεια όταν έφτασα στο ιατρείο, δείγμα ότι ήταν σε μέλοου φάση κι είχε όρεξη για κοζερί. Γιατί υπάρχουν κι οι κακές οι μέρες, που ακούει Βάγκνερ και σα να γυαλίζει το μάτι της˙ και μιλάει για τις ατέλειες της οδοντοστοιχίας μου λες και μιλάει για την παρακμή της Βαϊμάρης˙ και πιάνει τον τροχό κι εγώ επικαλούμαι τη συνθήκη της Γενεύης.

Μεταξύ γκρουγιέρ και κοντούλας λοιπόν έφερα την κουβέντα και στην πειρατεία. Η Ιφιγένεια φυσικά δεν είχε πάρει χαμπάρι - η μόνη σχέση της με τα Μας Μεντιά είναι το Τρίτο Πρόγραμμα και εκεί γενικώς δεν αφήνουν τέτοια γεγονότα να τους περτουρμπάρουν. Σαν την κρατική τηλεόραση της Σοβιετικής Ενώσεως ένα πράμα, που όταν έπεσε περονόσπορος στα υψηλά κλιμάκια του Κουκουσέ στα 80ς και έσβηναν οι ηγέται κάθε βδομάδα λες κι ήταν ριάλιτι, πλάκωνε τις κλασσικές μουσικές για να μην καμφθεί το φρόνημα της νομενκλατούρας. Ο Μότσαρτ ως ιατρικό ανακοινωθέν, ή σάουντρακ κηδειόχαρτου.

Προς μεγάλη μου έκπληξη, η Ιφιζενί μοιραζόταν την ανομολόγητη ψυχοπαθολογία μου. Με ρωτούσε συνέχεια για τους πειρατές. "Ξέρεις, εγώ είμαι πάντα με τους κλέφτες" μου είπε και χαμογέλασε συνομωτικά (το άλλο το συνομωτικό, όχι το πειραγμένο του Περικλή). Ένιωθε άνετα με τη δική της Στοκχόλμη.

***

Δυστυχώς - κι ένεκα του σομέιγ στο οποίο παρεδόθην πριν το αντικλιμακτικό ντενουεμάν - δεν έχω ιδία άποψη για το αν οι δημοσιογράφοι ένιωσαν ανακουφισμένοι ή προδομένοι όταν οι πειραταί βαρέθηκαν και πέταξαν έξω την τσάντα με τα κρουασάν και τα τσιγάρα. Έτσι κι αλλιώς όμως τα συμπεράσματά μου από το δραματικό γεγονός δε μπορούσα να τα διαμορφώσω - θα ήταν ανέυθυνο! - πριν δω και την εκπομπή του Στέφανου του Χίου την επομένη.

Κι ο Στεφανούκος δε με απογοήτευσε. Κανείς άλλος δεν πιάνει τις νιάνς τέτοιων περιστατικών όπως αυτός - ο μόνος άνθρωπος στον πλανήτη που καταφέρνει να χωρέσει το Σέζαρ Τσάβες και το Μπιλ Σίμονς της Κλαν στην ίδια πρόταση:

"Δε μ'αρέσει να κατηγορούμε τους μετανάστες. Τους φέραμε εδώ και πατήσαμε πάνω τους για να μπούμε στην ΟΝΕ... όμως είναι δυνατόν κάποιοι απ'αυτούς να ζουν πιο άνετα από το μέσο Έλληνα;"

Από κοντά κι ο Κακλαμάνης, ο Κρακάουερ αυτός της μεσημεριανής ζώνης (και παρτ-τάιμ ινστρούχτορας της Πατσάνγκας ίντερ άλια). Και στα παράθυρα, οι εντισπανσάμπλ καλεσμένοι: ο εργατοπατέρας Ταχίρ Μήτσι και η φωνή της ελπίδας και της ανεκτικότητας, το ντόπελγκανγκερ του Βαλλιανάτου, ο Μάκης ο Βορίδης - αυτός ο σέξι ιεραπόστολος του... Αχχ σταματώ πριν ξαναθυμηθώ τη Στοκχόλμη!

[Συνέχεια]

0 Comments:

Post a Comment

<< Home